W 1967 roku wyjechał do Anglii. W latach 1967-72 był wikariuszem u ks. bp. Władysława Fierli, w latach 1972-77 duszpasterzem polskich ewangelików reformowanych, w latach 1977-97 administratorem, a potem proboszczem administratorem parafii w Cambridge z filiałami High Wycombe, Horsham i Reading. W tym okresie był też opiekunem duchowym Zrzeszenia Ewangelików Polaków w Wielkiej Brytanii.

Po 32 latach pracy na Obczyźnie, w 1998 r. wrócił do kraju, zostając proboszczem-administratorem parafii w Świętochłowicach i Wirku. Dał się poznać jako dobry duszpasterz i sprawny administrator.

W Anglii publikował w „Dzienniku Polskim” i „Gazecie Niedzielnej”, jest autorem rozdziału o polskim uchodźstwie ewangelickim w książce Mobilizacja Uchodźstwa do walki politycznej 1945-1990 (Londyn 1995) wydanej przez Polskie Towarzystwo Naukowe na Obczyźnie. Obecnie publikuje w polskiej prasie ewangelickiej oraz w Encyklopedii polskiej emigracji i Polonii.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie za ponad 30 lat pracy charytatywnej wśród polskich ewangelików w Wielkiej Brytanii oraz za umiejętność współpracy z lokalnymi władzami samorządowymi przy remontach kościołów w Rudzie Śląskiej – Wirku i Świętochłowicach.

Charakterystyczny dźwięk młotków uderzających w kowadło i głos Tadeusza Chmiela były takimi sygnałami Radia Katowice. Najpierw był spikerem; to jego głos budził słuchaczy, towarzyszył w ciągu dnia i kładł do snu. Kilkanaście lat przed emeryturą, gdy zmieniał się charakter programu i rozgłośnie zaczęły wprowadzać coraz więcej audycji autorskich, zamienił etat spikerski na dziennikarski. I choć nadal występował w wielu audycjach – zwłaszcza muzycznych – jako lektor czy prezenter, wiele czasu poświęcał na inne działania dziennikarskie oraz pełnioną funkcję sekretarza programu.

Pracowity i obowiązkowy w pracy, niezwykle uczynny, ale także zasadniczy. Dzięki niemu wielu młodszych kolegów poprawiało nieustannie swój styl wypowiedzi i język. Przy nim nie przechodziły antenowe błędy, niechlujstwo czy bylejakość. Zawsze też można było oczekiwać od niego spokojnej oceny pracy na antenie, zwrócić się do niego z prośbą o wyjaśnienie problemu językowego. Lata jego pracy przypadały na czasy niełatwe. Tym większa chwała, że potrafił zachować dystans do otaczającej go rzeczywistości. Jego spokojny i wyważony głos z nieskazitelną dykcją, ukazywał wydarzenia przemijającego świata w sposób absolutnie neutralny, czego dziś brakuje wielu jego następcom.

Jego korzenie tkwią na Zaolziu – jeszcze polskim gdy się rodził. Z rodzinnego, ewangelickiego domu wyniósł najlepsze tradycje: życzliwości dla innych, tolerancji, kultu pracy, rzetelności, sumienności. Jego głos zapowiada do dzisiaj również najstarszą audycję religijną, nadawaną nieprzerwanie od 1995 r. w każdą niedzielę i święta: „Głos Życia” – Luterańska Redakcja Religijna na antenie Radia Katowice.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie za okazywaną życzliwość i pomoc w przygotowaniach programów religijnych przez Kościół luterański w Radiu Katowice oraz za współpracę w Radzie Programowej Wydawnictwa „Augustana” w ramach Synodalnej Komisji ds. Mediów.

Obecnie od wielu lat związany z publicznym Radiem Katowice jest znanym i cenionym radiowym publicystą i reportażystą, zaliczanym równocześnie do najlepszych serwisantów tego radia. Otrzymał II nagrodę w konkursie „Polska – Świat – 2000” za reportaż „Z Polski do Polski” oraz wyróżnienie na I Przeglądzie Reportażu Telewizyjnego w Katowicach za reportaż „Krok po kroku” Jest laureatem Grand Prix Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

Należy do współtwórców magazynu o charakterze ekumenicznym „Droga”, jednego z pierwszych programów religijnych w radiofonii publicznej. Poruszana w nim problematyka połączona jest z kalendarzem liturgicznym Kościołów chrześcijańskich oraz aktualnymi wydarzeniami religijnymi. Od wielu lat z ramienia Radia Katowice jest odpowiedzialny za transmisje ewangelickich nabożeństw ze śląskich parafii, a przede wszystkim regularnie przygotowuje dwa lokalne przekazy nabożeństw: ekumenicznego w styczniu i nabożeństwa w Niedzielę Palmową.

Swą postawą życzliwości i kompetencji oraz ekumenicznego nastawienia przyczynia się do pozytywnego wizerunku medialnego wszystkich Kościołów działających na Śląsku. Współczesny właściwy wizerunek śląskiej wielowyznaniowości kształtowany na zasadzie pojednanej różnorodności jest zasługą wybitnych ludzi mediów, m.in. takich jak red. Jacek Filus.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” poprzez swą decyzję pragnie podziękować za wieloletnią współpracę z Kościołem Ewangelicko-Augsburskim na Śląsku oraz wyrazić wdzięczność za ekumeniczne i w pełni obiektywne przekazywanie wiadomości z życia różnych Kościołów na Śląsku.

Szczególne zasługi w pierwszych dziesięciu latach tej współpracy ma red. Wiesław Głowacz, który łącznie przygotował 40 reportaży, felietonów, impresji filmowych i filmów. Już w jubileuszowym roku obchodów 500-lecia urodzin M. Lutra pojawiło się w TV Katowice 8 filmów autorstwa red. Wiesława Głowacza, kilka reportaży i impresji reporterskich. Pokłosiem tej pracy była realizacja trzech filmów: Myśliciel, Ekumenia, Aby wszyscy byli jedno.

Drugim bardzo ożywionym okresem współpracy red. Wiesława Głowacza z Kościołem ewangelickim był okres 1989-93, kiedy to powstawało rocznie kilka dłuższych reportaży z uroczystości kościelnych transmitowanych w TV Katowice. W 1993 r. zrealizowano również 2 filmy video autorstwa Wiesława Głowacza pt. U źródeł, Ks. Jerzy Trzanowski – słowiański Luter, Biskup Bursche – postać i dzieło. Łącznie wyemitowano w TV Katowice 17 godzin programów religijnych przygotowywanych przez Wiesława Głowacza.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie w dowód wdzięczności za pionierską współpracę między TV Katowice a Kościołem Ewangelicko-Augsburskim, a w szczególności za przygotowanie ciekawych programów promujących Kościoły mniejszościowe na Śląsku w pierwszym dziesięcioleciu współpracy TVP z Kościołami.

Pracując w Archiwum Państwowym do 1990 r. zajmował się badaniami dotyczącymi historii województwa śląskiego, zaś od 1990 r. podejmował nowe wyzwania w zakresie historii kartografii na Śląsku w czasach nowożytnych.

Jest autorem ponad 100 publikacji książkowych i artykułów w czasopismach naukowych i popularnonaukowych z zakresu historii Śląska. Ze znaczących publikacji należy wymienić: Leksykon organizacji niemieckich w województwie śląskim w latach 1922-1939, Polski Ruch Młodzieżowy w województwie śląskim w latach 1922-1939, Kartografia górnicza na Śląsku od XVI do pierwszej połowy XIX wieku, Plany i weduty miast Górnego Śląska do końca XVIII wieku. Na szczególną uwagę zasługuje książka Nobliści Górnego Śląska oraz publikacje: Maria Göppert-Mayer, katowicka laureatka Nagrody Nobla, Otto Stern – noblista z Żor, Kurt Adler – chorzowski Laureat Nobla, które przyczyniły się do popularyzacji sylwetek śląskich noblistów.

Dr Piotr Greiner wygłosił również szereg referatów na sesjach organizowanych przez Polskie Towarzystwo Ewangelickie. Wiele Jego artykułów znajduje się w publikacjach kościelnych.

Kapituła przyznała Honorową Nagrodę „Róży Lutra” za współpracę z Kościołem luterańskim w zakresie odkrywania wkładu ewangelików śląskich w rozwój Górnego Śląska, a szczególnie za popularyzację wśród współczesnego pokolenia mieszkańców Śląska działalności wybitnej uczonej, jedynej noblistki pochodzącej z Katowic, a wywodzącej się z ewangelickiej rodziny, Marii Göpert-Mayer.

Jest laureatem II Nagrody na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Religijnych za film „Moje Tatry”, Nagrody Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej za publicystykę zdrowotną na antenie TVP. Należy do Stowarzyszenia Dziennikarzy RP.

W 1990 r. w Telewizji Katowice wprowadził pierwszy cykliczny program publicystyczny o tematyce chrześcijańskiej. Był twórcą programu – magazynu religijnego „Sacrum – profanum” o otwartym ekumenicznym wymiarze, w którym prezentowane było nowe spojrzenie chrześcijaństwa m.in. na etos protestancki. Jest autorem wielu nagrodzonych filmów dokumentalnych o szeroko rozumianej tematyce chrześcijańskiej, prezentowanych w programie ogólnopolskim TVP 1 i TVP Polonia oraz wydanych na kasetach DVD (m.in. film pt. Korzenie chrześcijaństwa, Tu był Chrystus i cykl biblijny o Ziemi Świętej).

Od chwili wejścia w życie porozumienia programowego pomiędzy TVP a Kościołem Ewangelicko-Augsburskim i Polską Radą Ekumeniczną, podejmował problematykę Kościołów mniejszościowych w szerokich kontekstach kultury i historii regionu. Prowadził m.in. transmisje i relacje z wielu uroczystości religijnych Kościoła ewangelickiego na Śląsku. Marzy o realizacji filmu o Albercie Schweitzerze.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie jako wyraz wdzięczności za otwartą i ekumeniczną postawę w pracy dziennikarskiej w TV Katowice, a szczególnie za wieloletnią współpracę przy realizowaniu programów religijnych i transmisji telewizyjnych ewangelickich nabożeństw.

Największym osiągnięciem badawczo-wdrożeniowym Włodzimierza Kotowskiego było stworzenie warunków technologiczno-ekonomicznych dla rozpowszechnienia niskociśnieniowej syntezy metanolu na katalizatorach miedziowych. Za sprawą jego wynalazku wytwarza się w świecie ponad 90% metanolu z mieszaniny tlenku i dwutlenku węgla oraz wodoru.

Po ukończeniu Szkoły Przemysłowej w Londynie, w latach 1973-76 był dyrektorem naczelnym Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych w Płocku, w czasie kiedy kombinat ten był największym placem inwestycji przemysłowych w Polsce. Przedtem w latach 1964-73 pracował w Zakładach Chemicznych Blachownia w Kędzierzynie, kolejno jako szef produkcji, wicedyrektor ds. produkcji oraz dyrektor zakładów, zaś w latach 1975-85 objął funkcję dyrektora Instytutu Ciężkiej Syntezy Organicznej.

Od 1985 r. prof. Włodzimierz Kotowski pracował w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu, przekształconej w 2000 r. w Politechnikę Opolską. W 1985 r. został prodziekanem na Wydziale Mechanicznym, a w okresie 1987-90 był rektorem tej uczelni. Wydał: 10 monografii, które są do dzisiaj podręcznikami akademickimi, około 400 publikacji naukowych, zgłosił 52 patenty, z których 31 wdrożono do praktyki przemysłowej, wypracował technologię recyklingu złomu elektronicznego. Na zlecenie Sejmu RP opracował rozprawę: „Produkcja paliw płynnych na bazie węgli kamiennych”.

Osiągnięcia profesora są imponujące. Współpracował z wieloma resortowymi instytutami i uczelniami (Zabrze, Berlin, Wurzburg), był członkiem Komitetu Karbochemii PAN, Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej, ekspertem UNIDO. Za działalność zawodową został uhonorowany wieloma odznaczeniami regionalnymi, resortowymi oraz państwowymi.

Prof. Włodzimierz Kotowski jest aktywnym członkiem filiału w Kędzierzynie, pełnym zaangażowania i troski o kondycję kędzierzyńskiego kościoła i nieruchomości parafialnych.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie jako dowód wdzięczności za wszechstronne osiągnięcia zawodowe wyrosłe na gruncie ewangelickiego etosu pracy oraz za zaangażowanie w prace remontowe parafii w Kędzierzynie.

Od samego początku swej pracy zawodowej realizuje programy związane z życiem luteran w naszym kraju. Najpierw przygotowywała je dla redakcji „Aktualności”, potem dla regionalnych i ogólnopolskich programów publicystycznych. Wielkie znaczenie dla polskich ewangelików miały jej ciekawe reportaże mówiące o wpływie protestantyzmu na sztukę, o tradycjach świątecznych (np. Wielki Piątek u luteran, Wielkanoc z Moiczkiem), programy o historii Kościoła i akcjach społecznych prowadzonych przez chrześcijan.

Po negocjacjach między Śląskim Oddziałem PRE a ośrodkiem TV Katowice powstała w 2005 r. możliwość realizowania cyklicznych programów poświęconych środowiskom Kościołów PRE na Śląsku. Realizację tych programów od kwietnia 2005 r. TV Katowice powierzyła redaktor Monice Matl, która przygotowała już 30 comiesięcznych audycji w cyklu „Z Życia Kościołów”. Są one świadectwem działania współczesnych chrześcijan różnych wyznań, wzajemnych relacji, dialogu i powiązań z kulturą i historią Polski.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie w dowód wdzięczności za przygotowywanie cyklicznego programu „Z Życia Kościołów” oraz za wszystkie działania w sferze medialnej, które służyły popularyzacji Kościoła ewangelickiego w regionie i całym kraju, a były wyrazem wielkiej zawodowej kompetencji i dużego osobistego zaangażowania.

Prof. Edmund Nowak związany sercem z rodzinnymi Biskupicami wybrał drogę naukową. Jest politologiem i historykiem, profesorem Uniwersytetu Opolskiego. Był inicjatorem i współrealizatorem komparatystycznych badań nad podobieństwami i różnicami dwóch totalitarnych systemów jenieckich w latach II wojny światowej. Zaliczany do grona polskich badaczy, którzy po przełomie ustrojowym 1989 roku byli prekursorami zobiektywizowanych badań nad losami żołnierzy polskich na Wschodzie i zbrodnią katyńską, a szczególnie badań dotyczących funkcjonowania całego systemu powojennych obozów w Polsce dla ludności cywilnej, a więc tematu obciążonego polsko-niemieckimi kontrowersjami historiograficznymi. Uznanie w skali międzynarodowej przyniosły mu badania nad powojennymi obozami pracy w Polsce i na Śląsku Opolskim, szczególnie w Łambinowicach, ocenione na początku lat 90. ubiegłego stulecia jako przełomowe w badaniach niemcoznawczych.

Poza działalnością naukową jest dyrektorem Centralnego Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu, a także pełni wiele funkcji społecznych. Zajmuje się problematyką niemcoznawczą, jeniecką oraz najnowszą historią Polski i Śląska Opolskiego, zwłaszcza dziejami powojennych obozów pracy. Dorobek publikacyjny obejmuje ponad 200 pozycji, w tym 7 książek autorskich, 2 współautorskie, 10 prac zbiorowych pod jego redakcją, 3 współautorskie przewodniki, ok. 80 obszernych artykułów i rozpraw naukowych oraz liczne artykuły publicystyczne. Najbardziej znane książki to: Cień Łambinowic. Próba rekonstrukcji dziejów Obozu Pracy w Łambinowicach 1945-1946 (1991, wyd. niemieckie 1994), Ocalone dla pamięci (1995), Spis osadzonych i zmarłych w Obozie Pracy w Łambinowicach (lipiec 1945 - październik 1946) (1998), Obozy na Śląsku Opolskim w systemie powojennych obozów w Polsce (1945-1950). Historia i implikacje (2002, wyd. niemieckie 2003).

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie za wszechstronne dokonania naukowe odkrywające prawdę o historii Ślązaków po II wojnie światowej z uwzględnieniem trudnych losów ewangelików śląskich.

Jego bogate życie zapisuje się w historii Diecezji Katowickiej kilkoma znaczącymi okresami. Był to najpierw czas zaangażowania się w pracę duszpasterską, a szczególnie w służbę wśród dzieci na Opolszczyźnie. Był później czas na zaangażowanie się w pracę diakonijną poprzez kontynuowanie wielkiego dzieła Matki Ewy w Miechowicach. Był i czas na budowanie ziemskich domów, najpierw w Lasowicach Małych, później budowy nowego domu opieki i plebanii w Bytomiu-Miechowicach. Wreszcie był czas przypadający na lata kierowania Diecezją Katowicką i podejmowania wielu przedsięwzięć diecezjalnych.

Kapituła Nagrody „Róży Lutra” przyznała najwyższe wyróżnienie Diecezji Katowickiej jako wyraz wdzięczności za oddaną służbę w Kościele Jezusa Chrystusa, a szczególnie w Diecezji Katowickiej Kościoła Ewangelicko -Augsburskiego w RP.

Prof. Jan Pilarczyk ma również poważne osiągnięcia naukowe. Po studiach na Politechnice Śląskiej w Gliwicach i stypendiach zagranicznych we Francji i Anglii w krótkim stosunkowo czasie osiągnął wszystkie tytuły naukowe. Będąc od 17 lat dyrektorem Instytutu Spawalnictwa w Gliwicach, pełni wiele prestiżowych funkcji w zagranicznych instytucjach, korporacjach i organizacjach naukowych i zawodowych. Jest Prezydentem Europejskiej Federacji Spawalniczej, członkiem dwóch Komitetów Polskiej Akademii Nauk, zasiada w Radach Polskiej Izby Konstrukcji Stalowych, Polskiego Rejestru Statków, Regionalnej Izby Przemysłowo-Handlowej. Może poszczycić się publikacją 6 książek, 2 prac oryginalnych, pracami nad dziesiątkami ekspertyz i patentów, wypromowaniem 7 doktorów, recenzjami 20 prac doktorskich, 11 habilitacyjnych, 5 profesorskich.

Osiągnięcia naukowe i zawodowe, jak i prezentowana pracowitość i uczciwość prof. Jana Pilarczyka, przyczyniają się do nobilitacji Śląska w kraju i za granicą.

Prof. Jan Pilarczyk jest członkiem parafii ewangelicko-augsburskiej w Katowicach.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” poprzez swą decyzję pragnie uhonorować wybitnego propagatora nowoczesnego przemysłu na Śląsku.

Był długoletnim kierownikiem Katedry Instrumentów Smyczkowych oraz prodziekanem Akademii Muzycznej w Katowicach. Od 1990 r. prowadzi klasę skrzypiec w Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Opracował materiał do nauczania początkowego metodą słuchową „Śpiewam i gram na skrzypcach” oraz materiały problemowe do rozwijania techniki. Na zlecenie Ministerstwa Kultury i Sztuki opracował autorski program nauczania gry na skrzypcach w szkołach muzycznych I stopnia obowiązujący od 1992 r. Był promotorem i recenzentem przewodów doktorskich, habilitacyjnych i nominacji profesorskich. Był także jurorem krajowych i międzynarodowych konkursów skrzypcowych. Wielokrotnie występował w kościołach ewangelickich z takimi organistami jak prof. Jan Gawlas, ks. Adam Hławiczka, Mirosław Bliwert. Jest członkiem parafii ewangelickiej w Katowicach.

Należy do współorganizatorów spotkań skupiających od 1994 r. ewangelicką inteligencję pod nazwą Forum Ewangelickie. Dotychczas odbyło się 13 takich corocznych spotkań, których pokłosiem są nie tylko drukowane materiały posesyjne, ale i nowe inicjatywy integrujące ewangelickie diasporyczne środowisko.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie jako wyraz szacunku za dokonania artystyczne, naukowe i dydaktyczne oraz za wieloletnie czynne zaangażowanie w przygotowanie i prowadzenie Forów Ewangelickich.

Dotychczasowy dorobek prof. Dariusza Rotta jest imponujący. Na co dzień jest wykładowcą w Zakładzie Historii Literatury Średniowiecza i Renesansu Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W latach 1996-2003 był rzecznikiem prasowym Uniwersytetu Śląskiego. Był też związany jako prorektor od 2004 roku z Wyższą Szkołą Zarządzania Ochroną Pracy. Pełni równocześnie wiele dodatkowych funkcji. Jest członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Komisji do Oceny Podręczników Szkolnych Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie oraz Komisji Historycznoliterackiej Polskiej Akademii Nauk Oddział Katowice. Jest prezesem Fundacji „Pallas Silesia” i wiceprezesem Fundacji „Viribus Unitis” na rzecz Uniwersytetu Śląskiego.

Jego badania naukowe obejmują głównie literaturę dawnej Polski ze szczególnym uwzględnieniem piśmiennictwa reformacyjnego na Śląsku i w Wielkopolsce. Jest autorem kilkunastu książek, m.in. Bracia czescy w dawnej Polsce. Działalność literacka – twórcy – recepcja oraz przygotowania do bibliofilskiej reedycji druku Summa krześcijańskiego nabożeństwa autorstwa pochodzącego z Pszczyny ewangelika Piotra Wacheniusa. Pisze wiele artykułów i recenzji do „Myśli Protestanckiej”, „Odrodzenia i Reformacji w Polsce”. Jest redaktorem kilku prac zbiorowych. W prasie wyznaniowej umieścił wiele artykułów, m.in. Leszno w latach 1628-1656, W poszukiwaniu utraconej Ojczyzny. Bracia czescy w dawnej Polsce, „Nauka domowa i wyjątki z Agendy” Jerzego Bocka.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznając to kościelne wyróżnienie pragnie docenić znaczący dorobek naukowy aktywnego nauczyciela akademickiego, podkreślić medialną aktywność na wielu odcinkach życia publicznego, przyczyniającą się do umocnienia więzi międzyludzkich w duchu porozumienia i wzajemnego szacunku, oraz podziękować za popularyzację ewangelickiego dorobku pisarskiego i edytorskiego na Śląsku.

Jest jednym z najwybitniejszych polskich inżynierów metalurgów, wybijającym się ponad przeciętność uczonym i wielkim praktykiem. W pracy naukowej zdobył najwyższe kwalifikacje profesorskie będąc pracownikiem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, dyrektorem Instytutu Metalurgii Żelaza w Gliwicach, kierownikiem Katedry Metalurgii Politechniki Częstochowskiej oraz profesorem w Wyższej Szkole Biznesu w Dąbrowie Górniczej. Udzielał się w różnych gremiach naukowych i technicznych, był m.in. wiceprzewodniczącym Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, zasiadał w komitetach i komisjach Polskiej Akademii Nauk. Jest członkiem honorowym wielu stowarzyszeń w kraju i za granicą. Od 1965 roku pracuje w redakcji miesięcznika „Hutnik”, którego przez 25 lat był głównym redaktorem. Opublikował 160 pozycji naukowych, w tym 7 książek, jest autorem 6 patentów.

Równocześnie pracował w hutach „Pokój” i „Sendzimir”. Od 1960 r. był szefem wszystkich wielkich pieców hutniczych w Polsce. Z tej racji był ekspertem i doradcą ONZ ds. wielkich pieców, pracując m.in. w Szwajcarii, Turcji i Indiach. Jest uhonorowany wieloma nagrodami i odznaczeniami państwowymi.

O swym ewangelicyzmie mówi: „Jako ewangelik rozróżniam trzy rzeczy: pierwsza to sprawa wiary, druga to kwestia tradycji, a trzecia to sprawa zorganizowania ewangelików. Pierwsza – sprawa wiary, związana jest z przeżyciami. Kto przeżył wojnę, ten odtąd szuka chwil na modlitwę o życie, o rodzinę i to rzeczywiście pomaga. Jeśli chodzi o tradycję, to mimo że dzisiaj toleruję już w kościele muzykę, którą zachwyca się młodzież, to w nabożeństwie lubię muzykę stosowną do moich przeżyć duchowych, muzykę Bacha”.

Kapituła poprzez przyznanie Honorowej Nagrody „Róży Lutra” pragnie podziękować swemu wybitnemu współwyznawcy za wzór szlachetności, kompetencji i pracowitości.

Pracę zawodową rozpoczął po ukończeniu studiów politechnicznych we Wrocławiu i Gliwicach. Mimo zabiegów promotora pracy magisterskiej, władze uczelni nie wyraziły zgody na objęcie przez niego, jako syna ewangelickiego duchownego, funkcji asystenta. W latach 1955-71 Tadeusz Sikora pracował w Technikum Mechaniczno-Elektrycznym w Cieszynie, a w latach 1975-91 w Kuratorium Oświaty w Bielsku-Białej oraz w Instytucie Kształcenia Nauczycieli w Katowicach i w Bielsku-Białej.

W 1945 r. wstąpił do chóru parafialnego w Cieszynie, którym dyrygował wówczas prof. Jan Gawlas. U niego też na prywatnych lekcjach zdobywał wiedzę muzyczną. Przez 62 lata jest związany z chóralnictwem ewangelickim. Kierował w ramach diecezjalnej komisji pracami chórów Diecezji Cieszyńskiej, organizował koncerty muzyki i pieśni religijnej w kraju i za granicą. W latach 1960-80 pracował nad wydaniem śpiewnika dla chórów pt. Pieśń nową, Panu, zaśpiewam. Uczestniczył w pracach Międzykościelnej Komisji Śpiewnikowej, która przygotowywała do druku nowy Śpiewnik Ewangelicki z 2002 r. oraz choralniki. Jest autorem, współautorem lub tłumaczem około tysiąca pieśni kościelnych i chóralnych.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie w dowód wdzięczności za wieloletnią służbę w Kościele na polu popularyzacji wspaniałego dorobku muzyki ewangelickiej w świecie. Pragnie też serdecznie podziękować, w imieniu wszystkich chórów, które korzystają z tak bogatego dorobku kompozytorskiego, za wieloletnie, społeczne działania, za wszystkie opracowania i kompozycje, które są trwałym wkładem w rozwój muzyki kościelnej współczesnego Kościoła luterańskiego w całym kraju.

Od sześciu lat przygotowuje audycje „Głos życia – z życia ewangelików na Śląsku Opolskim” oraz ekumeniczną audycję „Forum wiary” w Radiu Opole. Jej autorstwa są też audycje poświęcone Romom i obcokrajowcom mieszkającym na Opolszczyźnie. Zaangażowanie i służbę red. Danuty Starzec trafnie oddaje stwierdzenie jednego ze słuchaczy: „Życia smutki, życia cienie, Danka Starzec na antenie”.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie za okazywaną życzliwość i pomoc w przygotowaniach programów religijnych przez Kościół luterański w Radiu Opole oraz za współpracę z parafiami ewangelickimi na Opolszczyźnie.

W 1993 roku Muzeum Śląskie pod kierunkiem dyr. Lecha Szarańca przygotowało z wielkim rozmachem wystawę „Oblicza Sztuki Protestanckiej na Górnym Śląsku” wraz z profesjonalnym katalogiem. Była to dotychczas największa wystawa przedstawiająca wkład wyznawców Kościoła luterańskiego w kulturę Górnego Śląska. Sale Muzeum Śląskiego są od 1998 r. również miejscem cyklicznych sesji naukowych przygotowywanych przez Muzeum Śląskie, Oddział Katowicki Polskiego Towarzystwa Ewangelickiego i Parafię Ewangelicko-Augsburską w Katowicach. Dotychczas odbyły się następujące sesje: „O Polski Śląsk. Tadeusz Michejda i Władysław Michejda”, „O większą sprawę. Ks. Franciszek Michejda”, „Wkład ewangelików w rozwój Katowic i Górnego Śląska”, „Matka Ewa z Miechowic”, „Dzieje literatury polsko-ewangelickiej na Górnym Śląsku”, „Ewangelicy na Górnym Śląsku w ruchu oporu wobec hitleryzmu i stalinizmu (1939-1946)”. Pokłosiem tych sesji, dokumentujących działalność śląskich ewangelików, jest wydanie drukiem w cyklu „Studia z dziejów ewangelicyzmu na Górnym Śląsku” przez Muzeum Śląskie i ewangelickie wydawnictwo „Głos Życia” sześciu książek zawierających wszystkie materiały z poszczególnych sesji.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie za całokształt dokonań w dziedzinie popularyzacji kultury, sztuki Górnego Śląska oraz w dowód wdzięczności za ekumeniczną postawę i otwartość w dokumentowaniu ewangelickiego wkładu w historię i współczesność Śląska.

Jest autorką kilkuset artykułów oraz wielu książek, m.in. Strindberg jako prekursor ekspresjonizmu w dramacie, Selma Lagerlof – szwedzka laureatka Nagrody Nobla, Niepokorna Hrabina. Literacka kariera Valeski von Bethusy-Hucv. Przetłumaczyła również wiele książek z literatury pięknej z języka szwedzkiego i niemieckiego, m.in. dwie książki Iver Lo-Johansson: Człowiek bez nazwiska i Domokrążca oraz Eberharda Hilschera Moi świebodzińscy krewni i polska dziewczyna: opowiadania i wiersze.

Jako córka i spadkobierczyni dorobku literackiego Wilhelma Szewczyka, najwybitniejszego pisarza i znawcy spraw śląskich XX wieku, przyczyniła się do opracowania i wydania niepublikowanych ważnych pozycji swego ojca.

Będąc aktywnym członkiem parafii ewangelicko-augsburskiej w Katowicach prof. Grażyna Szewczyk jest czynnie zaangażowana w działalność Polskiego Towarzystwa Ewangelickiego poprzez wygłaszanie szeregu referatów na sesjach naukowych oraz publikacje w „Myśli Protestanckiej”, „Ewangeliku” i „Słowie i Myśli”. Jest autorką, razem z dr. Janem Szturcem, ważnej publikacji dla środowiska ewangelickiego Luteranie w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym oraz artykułów o dorobku literackim ewangelików śląskich, historii Kościoła ewangelickiego na Górnym Śląsku i wybitnych postaciach z tego środowiska. Jest laureatką szwedzkiej nagrody Ingmara oraz nagrody imienia ks. Leopolda Otto.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie za wkład w budowanie trwałych i obiektywnych wartości wielokulturowego i wielowyznaniowego śląskiego pogranicza oraz za badania naukowe i publikacje dotyczące wkładu ewangelików w rozwój Śląska.

Dorobek naukowy prof. Urszuli Zagóry-Jonszty obejmuje ponad 200 pozycji. Do najważniejszych pozycji książkowych należą: Spory o model gospodarki Drugiej Rzeczypospolitej, Wybrane problemy ekonomiczno-społeczne i polityczne na Górnym Śląsku w latach 1922-1939. Źródła regionalizmu, Ordoliberalizm a społeczna gospodarka rynkowa. Możliwości jej realizacji w Polsce, Liberalne kierunki współczesnej myśli ekonomicznej. Jest organizatorką wielu ogólnopolskich konferencji naukowych, współpracuje z wydawnictwami naukowymi. Należy do Rady Programowej Studiów Doktoranckich, pracowała również w Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego.

Z racji swych zawodowych zainteresowań wiele czasu poświęca również badaniom nad protestanckim „etosem pracy”. W tej materii, którą zainteresowany jest szczególnie Kościół ewangelicki, opublikowała kilka artykułów naukowych, m.in. Rola myśli protestanckiej w rozwoju ekonomii kapitalistycznej („Myśl Protestancka” 2002), Protestancki etos gospodarowania („Religia a gospodarka” 2005), Rola etyki w społecznej gospodarce rynkowej („Zeszyty Naukowe Katedry Nauk Ekonomicznych” 2005).

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to kościelne wyróżnienie jako wyraz uznania dla dotychczasowego dorobku naukowego w dziedzinie nauk ekonomicznych oraz formę podziękowania na naukowe opracowania dotyczące protestanckiego etosu gospodarowania.

Jego dorobek naukowy obejmuje 5 książek, w tym Zrozumieć poezję współczesną i O poezji Wisławy Szymborskiej, ponad 50 artykułów naukowych, około 300 recenzji i esejów oraz jedną antologię poetycką.

Ze względu na swe priorytety badawcze wiele wysiłku poświęcił przybliżaniu ogółowi wiernych literackiego sacrum, poezji religijnej. Świadczy o tym rozprawa habilitacyjna „Teofania we współczesnej liryce polskiej” oraz wiele artykułów w „Myśli Protestanckiej” i innych czasopismach religijnych. Prowadząc przez 10 lat (1995-2004) stałą rubrykę „Zamyślenia” w ewangelickim ogólnopolskim czasopiśmie „Zwiastun Ewangelicki” oraz dział literacki w „Myśli Protestanckiej”, przyczynił się w dużym stopniu do ogólnego zapoznania się środowisk protestanckich z literaturą piękną i zainteresowania wiernych poezją i literaturą religijną.

Prof. Bogdan Zeler jest również zaangażowany w działalność ewangelickich stowarzyszeń. Przez jedną kadencję był prezesem Polskiego Towarzystwa Ewangelickiego, należy jako członek Zarządu Głównego do Polskie Towarzystwa Badań Reformacji. Pisząc o Jerzym Pilchu – jako twórcy ewangelickim („Myśl Protestancka” 2000) wyznał: „Mam także swoją ewangelicką trawę, krzaki i drzewa, które rosły w Siemianowicach, tak jak Pilchowi w Wiśle. Świat Pilcha to i mój świat. Łączy nas bowiem to, iż ewangelicyzm otrzymuje się w genach, z nim się rodzimy i umieramy”.

Kapituła Honorowej Nagrody „Róży Lutra” przyznała to wyróżnienie współwyznawcy, który poprzez swój dorobek naukowy, dydaktyczny i popularyzacyjny wpływa na współczesną tożsamość ewangelicyzmu w diasporycznym Kościele. Pragnie również wyrazić wdzięczność za znaczący wkład pisarski w czasopismach religijnych i popularno-naukowych, przybliżający czytelnikom tematykę związaną z Kościołem luterańskim.