"A jeśli się o Chrystusie opowiada, ze został z martwych wzbudzony, jakże mogą mówić niektórzy między wami, że zmartwychwstania nie ma? Bo jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie został wzbudzony; a jeśli Chrystus nie został wzbudzony, tedy i kazanie nasze daremne, daremna tez nasza wiara; wówczas tez byliśmy fałszywymi świadkami Bożymi, bo świadczyliśmy o Bogu, ze Chrystusa wzbudził, którego nie wzbudził, skoro umarli nie bywają wzbudzeni. Jeśli bowiem umarli nie bywają wzbudzeni, to i Chrystus nie został wzbudzony; a jeśli Chrystus nie został wzbudzony, daremna jest wiara wasza; jesteście jeszcze w swoich grzechach. Zatem i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli. Jeśli tylko w tym życiu pokładamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej pożałowania godni.. A jednak Chrystus został wzbudzony z martwych i jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli". - I Kor. 15,12-20.

Chciałbym żebyśmy zrozumieli niesamowitą głębię tego zwiastowania. Jeżeli na tej ziemi kiedykolwiek stał się jakiś cud, a było ich przecież niemało, to wśród nich największym, bo jedynym, niepowtarzalnym jest właśnie to, o czym świadczy dzisiejsze święto i co mówią nam słowa dzisiejszego tekstu: "Jeśli Chrystus nie został wzbudzony z martwych, daremna jest wiara nasza".

To nie tylko wiara apostołów, pierwszych uczniów Chrystusa; to jest fakt historyczny, niepojęta rzeczywistość, to jest tak, jak gdyby na chwilę otworzyły się niebiosa i dojrzeliśmy najgłębszą tajemnicę, którą te niebiosa w sobie kryją.

I to jest pierwsza rzecz, konieczna ażeby błogosławieństwo zawarte w tym zwiastowaniu stało się naszym udziałem.

A przecież, gdyby tego faktu nie było, nie byłoby chrześcijaństwa. Byłby ślad w historii, byłaby może jakaś religia z tym imieniem proroka z Nazaretu związana, jak jest w mahometanizmie czy buddyzmie, ale nie byłoby też owoców tej religii, tych owoców najświętszych i najszlachetniej­szych tu na ziemi, nie tylko w zakresie wiary, ale i w zakresie ducha ludzkiego.

Przecież wszystkie najszczytniejsze ideały, które dziś się powtarza i propaguje zrodziły się w Betlejem; to wszystko powstało z krwi męczeńskiej na Golgocie. I te fakty świadczą o tym wymowniej, aniżeli wszystkie wątpliwości, które powstają wobec tej wieści, nawet w sercach uczniów. Wprawdzie, gdy jeszcze był wśród nich powiedział im o tym, że będzie ukrzyżowany i na trzeci dzień powstanie z umarłych, ale oni tego nie przyjęli do swojej świadomości.

Ale jednak obok tych wątpiących apostołów, obok tego Tomasza, który to powiedział do Jezusa, niejeden dziś myśli: Nie uwierzę w Twoje zmartwychwstanie, jeżeli nie dotknę Się rany Twego boku i przebitych dłoni.

I to jest ten historyczny dowód, którego nie obali żadna dialektyka, żadna spekulacja i żadne mądre wywody i przypuszczenia mędrców tego świata. Był Jego zawziętym wrogiem, prześladował Go, a po cudzie spotkania z Chrystusem stał się Jego najgorliwszym apostołem, który głosił z wiarą o Jego zmartwychwstaniu!

Chrystus zmartwychwstał, Chrystus prawdziwie zmartwychwstał! I ten Zmartwychwstały jest Tym, w którego wierzymy, którego oglądamy dziś oczyma duszy, dla którego wielu poświęciło i złożyło wszystko w męczeńskiej śmierci u Jego stóp, na początku Jego ery i przez wszystkie następne wieki.

I z tej właśnie wiary, z tego właśnie niewątpliwego faktu zrodził się Kościół Chrystusowy.

Na to pytanie znowu musimy szukać odpowiedzi u Chrystusa i u Jego apostołów, a przede wszystkim u apostoła Pawła.

Wcale nie jest nigdzie powiedziane, że my musimy zmartwychwstać. On tylko nas zapewnił, że będziemy tam po śmierci, gdzie On jest, w domu Ojca Jego. To jest tylko zapewnienie żywota wiecznego, a to jest przecież od początku tęsknotą wszystkich ludzi. Przecież to, że śmierć jest ostatecznym kresem nie tylko naszego ciała, ale i nasze} duszy, jest przekleństwem niewiary, która odbiera człowiekowi nie tylko nadzieję i otuchę, osłabia go w walce życiowej, ale i poniża go do poziomu zwierzęcia, które przemija bez śladu i bez pamięci.

Ale jakże się to stanie? Dlaczego więc umieramy, jeżeli śmierć jest zwyciężona?

Tłumaczy nam to rzeczywistość grzechu. Jest w naszym życiu, w naszej egzystencji jakaś dziwna, przeklęta dwoistość. Tkwi ona w naturze pojedynczego człowieka, jest w życiu narodów i całej ludzkości. Jest pokój, harmonia, a jakiś zgrzyt tę harmonię zakłóca. Jest człowiek szlachetny, nieomal święty, a dzieje się coś w jego życiu i następuje upadek! Życie nasze jest kalejdoskopem, w którym zwycięstwa i klęski, wzloty i upadki zmieniają świętość w grzech, budzą w naszych sercach przerażenie. Odnosimy się do tych objawów jak dzieci, które nic z tego nie rozumieją. To jest grzech, który wciąż jeszcze panuje nad naszym ciałem, począwszy od grzechu cielesnego, aż do grzechu niewiary i zwątpienia.

Ale oto Chrystus zmartwychwstały daje nam pewność, że z Jego pomocą wszystko przezwyciężymy, wyzwolimy się z tego ciała grzechu i staniemy się uczestnikami żywota wiecznego w ojczyźnie niebiańskiej.

I to jest ten cenny dar Zmartwychwstałego: nasza wiara w żywot wieczny!