ks. Marcin Brzóska

[Ofiara i poświęcenie]

Drogie Siostry i Bracia,

Na łamach jednego z ogólnopolskich czasopism chrześcijańskich został opublikowany niedawno artykuł mówiący o transplantacji organów. Jego autorzy zadali sobie spory trud, by dotrzeć do lekarzy, etyków i teologów, którym zadano pytanie o to, jak postrzegać ten problem i jak zachować się w tej niełatwej sytuacji. W artykule tym zawarto także wywiady z osobami, które przeżyły ciężkie choroby dzięki temu, że wszczepiono im czyjeś serce, nerkę, czy szpik kostny. Najbardziej poruszające były jednak wypowiedzi rodzin tych, którzy umierając stali się dawcami dla innych. Do tego artykułu dołączona była także niewielka karta – deklaracja dawcy. Można ją było wypełnić i na przykład włożyć do swojego portfela, by w ten sposób zadeklarować chęć oddania swoich narządów po śmierci innym.

Kiedy czytałem ten artykuł przyszło mi na myśl pewne istotne pytanie: Do jak wielkiej ofiary byłbym zdolny? Co byłbym w stanie zrobić dla drugiego człowieka – kogoś, kogo znam, albo kogoś zupełnie obcego?

Do jak wielkiego poświęcenia zdolny jest współczesny człowiek? Ile jesteśmy w stanie ofiarować innym? W jakim stopniu jesteśmy w stanie poświęcić się dla innych. Czasy, w których żyjemy zdają się nie sprzyjać postawie dawania, a raczej czemuś całkowicie odwrotnemu. Współczesny człowiek częściej myśli o tym, co i ile mu się należy, a rzadziej o tym, z czego mógłby zrezygnować, czego się wyrzec, albo czym podzielić z innymi. A więc do jakiej ofiary jesteśmy zdolni?

Słowo „ofiara” kojarzy się nam najczęściej z pieniędzmi, ale przecież nasza gotowość do ofiarowania nie może ograniczać się wyłącznie do zawartości naszych portfeli. Czasem równie ważne jest to, by ofiarować komuś swój czas, by podać mu dłoń i być z nim, gdy potrzebuje naszej obecności i wsparcia.

Jeszcze jedno pytanie rodzi się w moich myślach: Ile jesteśmy w stanie poświęcić dla Boga i Kościoła – ile naszego czasu, zaangażowania i energii.

Stoimy właśnie u progu czasu pasyjnego. Po raz kolejny w ciągu najbliższych kilku tygodni rozważać będziemy tajemnicę męki i śmierci Chrystusa. Na nowo odczytywać będziemy przesłanie o krzyżu. Czy jednak do końca wiemy i zdajemy sobie sprawę z tego, co tam się stało i jakie to wydarzenie ma dla nas konsekwencje?

To wszystko, co uczynił dla nas Jezus da się zaś streścić właśnie w dwóch słowach: ofiara i poświęcenie. O tym mówi słowo lekcji apostolskiej dzisiejszej niedzieli, które wspólnie pragniemy rozważać.

Autor Listu do Hebrajczyków pisze, że Jezus, Syn Boży jest arcykapłanem. Co oznaczają te słowa?

Jedną z najważniejszych osób w Izraelu był arcykapłan. To on przewodniczył obchodom świąt i składaniu ofiar. Spośród innych kapłanów wyróżniało go jednak przede wszystkim jedno. To właśnie on, jeden raz w roku, miał prawo wejść do tej części świątyni, która zwana była miejscem najświętszym. Tylko on miał prawo przejść przez oddzielającą to miejsce kotarę i stanąć przy arce przymierza, w której przechowywane były kamienne tablice Bożych przykazań. Tylko arcykapłan mógł stanąć przed tronem Boga, by właśnie tam złożyć ofiarę przebłagania za swoje grzechy i za grzechy całego ludu.

Żadna z ludzkich ofiar nie mogła być jednak na tyle skuteczna, by przed Bogiem mogła stać się zadośćuczynieniem za jego grzechy. Bo cóż może człowiek ofiarować Bogu?

Po to właśnie Bóg posłał na świat swego Syna – Jezusa Chrystusa. On stał się dla nas arcykapłanem i aby przebłagać Boga za nasze grzechy, złożył ofiarę ze swojego życia. Chrystus stał się naszym arcykapłanem i ofiarą zarazem, byśmy mogli zyskać od Boga przebaczenie naszych grzechów i mogli czerpać ze źródła Jego miłości i łaski.

Dzięki ofierze Chrystusa Bóg przestał być Bogiem dalekim, zasłoniętym, do którego dostęp mają tylko wybrani. Dzięki Chrystusowi otwarła się zasłona oddzielająca ludzi od Boga. To dzięki Niemu możemy śmiało i bez obaw stawać przed Bogiem i mówić do Niego Ojcze nasz – Abba – Tatusiu – tak, jak nauczył nas tego właśnie Jezus.

Chrystus – Arcykapłan przeszedł przez niebiosa i szeroko otworzył dla nas ich bramy. On powołał nas do tego, byśmy żyli wraz z nim w Bożym Królestwie. On wskazał nam drogę, którą mamy iść i cel, do którego mamy zdążać.

Ta perspektywa pełna jest radości i optymizmu. Ale czy w rzeczywistości nie jest inaczej. Jako chrześcijanie, tak jak inni ludzie doznajemy bowiem bólu, cierpienia, tak samo przeżywamy kryzysy i załamania, wzloty i upadki.

Cierpienie i ból wpisane są w życie każdego człowieka i bycie chrześcijaninem nie uwalnia nas od nich, ale pozwala patrzeć na nie inaczej. O tym właśnie mowa jest także w Liście do Hebrajczyków: Nie mamy bowiem arcykapłana, który by nie mógł współczuć ze słabościami naszymi, lecz doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu.

Cierpienia dotykają każdej i każdego z nas, ale dzięki Chrystusowi, który doświadczył cierpienia możemy być pewni Bożej bliskości i obecności w naszym życiu – a w szczególności właśnie wówczas, gdy Bóg zdaje się być gdzieś daleko, gdy zdaje się nie słyszeć naszych modlitw i nie widzieć naszych łez.

Ale właśnie wówczas blisko nas jest Chrystus. On wie bowiem, co to znaczy czuć się opuszczonym przez Boga. To nikt inny, tylko On wołał z krzyża: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Jezus przeżywał osamotnienie, gdy po Jego pojmaniu zaprowadzony został do pałacu arcykapłana, a wszyscy Jego uczniowie rozbiegli się przestraszeni w obawie o swoje życie. On był kuszony przez szatana, który starał się zniweczyć Boży plan zbawienia. Chrystus był fałszywie oskarżany. Był poniżany i wyśmiewany. W końcu cierpiał i umarł. On przeżywał to samo, co my. Czyż może więc być ktoś jeszcze nam bliższy?