[Modlące serce]

Anna Sikorska

„Sam zaś oddalił się na pustkowie i modlił się" - Łuk. 5,16

Ktoś powiedział: „módl się, gdy jesteś młody i silny, a unikniesz pokus, które przynoszą z sobą mękę, trwogę i gorycz; módl się, gdy jesteś w wieku dojrzałym, a serce twoje będzie zawsze młode; módl się w starości, a pieśni nie opuszczą warg twoich nawet gdy się dzień nachyli i nowa zorza powita cię na tamtym brzegu..."

Ten nieco poetycki opis zawiera jednak ważną prawdę. Modlitwa to rozmowa naszego serca z Bogiem. Serce modlące to takie, które kocha Boga, gdyż doświadczyło Jego miłości. Serce modlące zna Boga, gdyż objawił mu Go sam Syn Boży, Jezus Chrystus. Serce modlące ufa Bogu i wierzy Jemu bezgranicznie. Serce modlące przestało się bać sądu i nie lęka się obecności Bożej, gdyż wie, że wstawia się za nim Zbawiciel. „Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Przecież Bóg usprawiedliwia" (Rzym. 8,33). Tylko takie serce otrzymuje to, o co prosi w imieniu swego Zbawiciela Jezusa Chrystusa.

„Jeśli we mnie trwać będziecie i słowa moje w was trwać będą, proście o cokolwiek byście chcieli, stanie się wam" (Jan 15,7). Jeszcze Ja żyję, mówi Pan i gotów jestem cię wesprzeć i nad miarę zwykłą pocieszyć, jeżeli tylko zaufasz mi i z oddaniem wzywać będziesz".

O Naśladownictwie, ks. III.

Tekst pochodzi z "Kalendarza Ewangelickiego 1984", Wydawnictwo Zwiastun, Warszawa 1983.

(c) 2001-2003 - Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP - internet@luteranie.pl