W związku z wprowadzoną zmianą systemu edukacji w Polsce (ustawa z dnia 8 stycznia 1999 roku oraz stosowne Rozporządzenia MEN) zmianie uległ nie tylko system szkolny ale przede wszystkim zadania szkoły określone w Podstawie Programowej Kształcenia Ogólnego. Zadaniem specyficznym szkoły jest nauczanie ucznia ale i wychowanie. Szkolny zestaw programów nauczania i program wychowawczy szkoły winny tworzyć spójną całość. Ich przygotowanie i realizacja są zadaniem zarówno całej szkoły jaki i poszczególnych nauczycieli. 
Edukacja szkolna przebiega w następujących etapach dostosowanych do okresów rozwoju dziecka: I etap - klasy 1-3 szkoły podstawowej, II etap - klasy 4-6 szkoły podstawowej, III etap - 3 klasy gimnazjum, IV etap - szkoły ponadgimnazjalne: 3 klasy liceum profilowanego zakończonego egzaminem maturalnym, lub 2 klasy szkoły zawodowej, po której można uzupełnić wykształcenie w 2 letnim liceum uzupełniającym zakończonym maturą. 

Zadania szkoły koncentrować się mają na stworzeniu uczniom warunków do nabywania następujących umiejętności: 

1. planowania, organizowania i oceniania własnego uczenia się, przyjmowania coraz większej odpowiedzialności za własna naukę, 
2. skutecznego porozumiewania się w różnych sytuacjach, prezentacji własnego punktu widzenia i brania pod uwagę poglądów innych ludzi, poprawnego posługiwania się językiem ojczystym przygotowania do publicznych wystąpień.
3. Efektywnego współdziałania w zespole i pracy w grupie, budowania więzi międzyludzkich, podejmowania indywidualnych i grupowych decyzji. Skutecznego działania na gruncie zachowania obowiązujących norm, 
4. Rozwiązywania problemów w twórczy sposób,
5. Poszukiwania, porządkowania i wykorzystywania informacji z różnych źródeł oraz efektywnego posługiwania się technologią informacyjną,
6. Odnoszenia do praktyki zdobytej wiedzy oraz tworzenia potrzebnych doświadczeń i nawyków,
7. Rozwoju sprawności umysłowych oraz osobistych zainteresowań,
8. Przyswajania sobie metod i technik negocjacyjnego rozwiązywania konfliktów i problemów społecznych.

Powyższa lista mówi o tych wszystkich działaniach jakie miały miejsce w szkołach niepublicznych od początków ich istnienia; mało liczne klasy dające możliwość daleko posuniętej indywidualizacji nauczania, pomoc w rozpoznawaniu a potem kierowaniu rozwojem specyficznych zainteresowań czy uzdolnień ucznia, wprowadzanie zajęć dodatkowych takich jak retoryka, psychologia, nauka prowadzenie rzeczowych dyskusji, przedsiębiorczość, stosowanie metod pracy opartych nie tylko na wykładzie ale przede wszystkim na pracy w grupie i indywidualnych poszukiwaniach, społeczna aktywizacja uczniów - bardzo szeroko pojęta pomoc innym, kładzenie nacisku na analityczne i syntetyczne rozumienie zdobywanej wiedzy oraz na twórcze rozwiązywanie problemów - realizacja różnych projektów szkolnych, praktyczne wykorzystanie technologii informacyjnej poprzez nauczanie elementów informatyki we wszystkich szkołach od samego początku ich istnienia, praktyczne zastosowanie zdobytej wiedzy to tylko niektóre działania szkół niepublicznych, które wyróżniały ich ofertę spośród szkół publicznych.

W chwili obecnej sytuacja w oświacie publicznej ulega poprawie, do szkół wchodzi niż demograficzny, więc przed placówkami niepublicznymi stoją nowe wyzwania ale i nowe bardzo poważne zadania. Licea profilowane nowego typu będą musiały oferować swoim uczniom co najmniej dwa profile. Dla szkół małych będzie to poważny problem, przede wszystkim bazowy. 

W dalszym ciągu ogromnym atutem szkół chrześcijańskich pozostaje program wychowawczy oparty nie na tradycji ale na żywym chrześcijaństwie, co jest i zawsze będzie alternatywą dla zsekularyzowanego świata.

Absolwenci liceów ewangelickich studiują na uczelniach wyższych bądź kontynuują naukę w szkołach pomaturalnych - szacunkowo można tę wielkość określić na poziomie 95 %. Absolwenci szkół zawodowych i techników są prawdopodobnie w znacznie gorszej sytuacji - ze względu na brak miejsc pracy, jeżeli nie stać ich na płatne studia wieczorowe czy zaoczne stają się bezrobotnymi zaraz po ukończeniu swojej szkoły. Duża pomocą dla studiującej młodzieży ewangelickiej jest tworzenie w niektórych miastach akademickich, przez parafie ewangelickie, miejsc dla studentów po cenach znacznie niższych niż ceny komercyjne. Wiemy, że taka największa potrzeba istnieje w Krakowie, Warszawie gdzie koszty utrzymania są relatywnie wyższe niż w mniejszych miejscowościach, z których studenci pochodzą.

Synodalna Komisja ds. Edukacji dokonała w swoich wcześniejszych działaniach próby oceny sytuacji dzieci i młodzieży ewangelickiej w Polsce. Istniejące szkoły ewangelickie nie są w stanie zapewnić edukacji. Wszystkim zainteresowanym ze względu na duże rozproszenie wiernych w Polsce. Tam jednak gdzie jest to niemożliwe dobrze byłoby, aby proboszczowie sąsiednich parafii i zaangażowali się w prowadzenie naboru do tych szkół oraz wspólnie z członkami swoich parafii umożliwili współwyznawcom kontynuowanie nauki na rożnych poziomach - od gimnazjum po uczelnie wyższe.

Potrzeba zwiększenia troski o przyszłą inteligencję jest palącą potrzebą całego Kościoła, nas wszystkich, którzy chcemy aby nasza społeczność mogła się rozwijać i wnosić znaczący wkład w rozwój naszej ojczyzny. 

(c) Luteranie Online, 5.05.2001