[Konkordia Leuenberska o Wieczerzy Pańskiej]

(...)

2. Zwiastowanie, Chrzest i Wieczerza Pańska 

13. Podstawę świadectwa o Ewangelii stanowi świadectwo apostołów i proroków zawarte w Piśmie Świętym Starego i Nowego Testamentu. Zadaniem Kościoła jest rozpowszechnianie tej Ewangelii za pośrednictwem słowa głoszonego w kazaniu i przez duszpasterstwo indywidualne, a także przez Chrzest i Wieczerzę Pańską. W zwiastowaniu, Chrzcie i Wieczerzy Pańskiej Jezus Chrystus jest obecny przez Ducha Świętego. W taki sposób usprawiedliwienie w Chrystusie staje się udziałem ludzi, w taki sposób Pan gromadzi swój lud. W tym celu posługuje się zarówno różnymi urzędami i służbami w Kościele, jak też świadectwem wszystkich członków swojej wspólnoty. 

(...) 

15. b) Wieczerza Pańska 

W Wieczerzy Pańskiej zmartwychwstały Jezus Chrystus przez Słowo obietnicy wraz z chlebem i winem udziela samego siebie w ciele i krwi, ofiarowanych za wszystkich. Odpuszcza nam przez to grzechy i umożliwia nowe życie z wiary. Pozwala nam doświadczyć na nowo, że jesteśmy członkami Jego ciała. Umacnia nas w służbie wszystkim ludziom. 

16. Świętując Wieczerzę Pańską, zwiastujemy śmierć Chrystusa, przez która Bóg pojednał z sobą świat. Głosimy obecność zmartwychwstałego Pana pośród nas i radując się z Jego przybycia oczekujemy Jego przyszłego przyjścia w chwale.

III. UZGODNIENIA W SPRAWIE POTĘPIEŃ DOKTRYNALNYCH Z CZASÓW REFORMACJI

17. Różnice, które od czasów Reformacji uniemożliwiały wspólnotę kościelną między Kościołami luterańskimi i reformowanymi oraz doprowadziły do wzajemnych potępień, dotyczyły nauki o Wieczerzy Pańskiej, chrystologii i nauki o predestynacji. Z całą powagą odnosimy się do postanowień ojców Reformacji, niemniej w przedmiocie samych potępień możemy dzisiaj zgodnie oświadczyć, co następuje: 

1. Wieczerza Pańska 

18. W Wieczerzy Pańskiej zmartwychwstały Jezus Chrystus przez Słowo obietnicy wraz z chlebem i winem udziela samego siebie w ciele i krwi, ofiarowanych za wszystkich. W taki sposób ofiarowuje siebie całkowicie tym wszystkim, którzy przyjmują chleb i wino. Wierząc, przyjmuje się Wieczerzę Pańską na zbawienie, nie wierząc - na sad. 

19. Społeczności z Jezusem Chrystusem w Jego ciele i krwi nie możemy oddzielić od samego aktu spożywania i picia. Oderwane od tego aktu dociekanie, w jaki sposób Chrystus jest obecny w Wieczerzy Pańskiej, grozi niebezpieczeństwem zaciemnienia sensu Wieczerzy. 

20. Gdzie taka zgoda między Kościołami istnieje, tam potępienia wypowiedziane w wyznaniach wiary z czasów Reformacji nie maja zastosowania w doktrynalnym stanowisku tych Kościołów.

(...)

4. Wnioski

27. Gdzie te stwierdzenia zostają zaakceptowane, tam potępienia wypowiedziane w wyznaniach wiary z czasów Reformacji w odniesieniu do Wieczerzy Pańskiej, chrystologii i predestynacji nie maja zastosowania w aktualnej doktrynie. Nie oznacza to, że potępienia wypowiedziane przez ojców Reformacji były bezzasadne, jednakże nie stanowią już przeszkody w ustanowieniu wspólnoty kościelnej. 

28. Między naszymi Kościołami występują znaczne różnice w for- mach nabożeństwa, typach pobożności i w ustroju kościelnym, często odczuwane w zborach bardziej niż tradycyjne różnice doktrynalne. Mimo to, pozostając wierni Nowemu Testamentowi i reformacyjnym kryteriom wspólnoty kościelnej, nie jesteśmy w stanie dostrzec w tych różnicach czynnika, który uzasadniałby podział kościelny. 

IV. DEKLARACJA I URZECZYWISTNIENIE WSPÓLNOTY KOŚCIELNEJ 

29. Wspólnota kościelna, tak jak ją definiujemy w tej Konkordii, oznacza, że Kościoły o różnych tradycjach wyznaniowych, na podstawie zgody, jaką osiągnęły w rozumieniu Ewangelii, przyzwalają sobie wzajemnie na współuczestnictwo w Słowie i Sakramencie oraz starają się o możliwie pełne współdziałanie w składaniu świadectwa i w służbie światu. 

1. Deklaracja wspólnoty kościelnej 

30. Trwając w wierności wobec obowiązujących wyznań wiary lub w poszanowaniu własnych tradycji, przystępujące do tej Konkordii Kościoły oświadczają, że: 

31. a) łączy je wspólne rozumienie Ewangelii, jak to zostało wyrażone w części II i III; 

32. b) zgodnie z tym, co powiedziano w części III, potępienia doktrynalne zawarte w pismach wyznaniowych nie znajdują zastosowania we współczesnym stanowisku doktrynalnym Kościołów uznających tę Konkordię; 

33. c) służą sobie wzajemnie wspólnotą Stołu Pańskiego i kazalnicy, a to obejmuje także wzajemne uznawanie ordynacji oraz współusługiwanie duchownych. 

34. Tymi słowami zostaje ogłoszona wspólnota kościelna, a uniemożliwiające ją od XVI stulecia podziały - zniesione. Zainteresowane Kościoły są przekonane, że wspólnie stanowią cząstkę jednego Kościoła Jezusa Chrystusa, i że Pan kieruje je i zobowiązuje do wspólnej służby.

(...)

41. Wspólna praca teologiczna ma na celu poświadczyć prawdę Ewangelii i odróżnić ją od wszelkich zafałszowań. 

42. c) Skutki organizacyjne 

Deklaracja wspólnoty kościelnej nie przesądza o regulacjach prawno-kościelnych dotyczących szczegółowych rozwiązań w zakresie stosunków między Kościołami lub wewnątrz Kościołów. Podejmując jednak takie regulacje, Kościoły wezmą pod uwagę tę Konkordię.

43. Ogólnie obowiązuje zasada, że ogłoszenie wspólnoty kazalnicy i Stołu Pańskiego oraz wzajemne uznanie ordynacji (duchownych) nie narusza obowiązujących w Kościołach przepisów dotyczących wprowadzania w urząd duchownego, sprawowania posługi duszpasterskiej lub organizacji życia parafialnego.

44. Sprawa unii organicznej między poszczególnymi Kościołami może być rozstrzygana wyłącznie lokalnie, tam, gdzie te Kościoły żyją. Rozpatrując tę sprawę, trzeba wziąć pod uwagę następujące kwestie:;

45. Unia, która naruszałaby żywą różnorodność zwiastowania, form nabożeństwa, ustroju kościelnego oraz działalności diakonijnej i społecznej, byłaby sprzeczna z istotą wspólnoty kościelnej zapoczątkowanej tą deklaracją. Z drugiej strony, w pewnych okolicznościach, ze względu na bliski związek między świadectwem Kościoła a jego ustrojem, dobro Kościoła może wymagać formalnego zjednoczenia na drodze prawnej. Jeśli za tą deklaracją wspólnoty kościelnej pójdą działania organizacyjne, trzeba baczyć, aby nie dokonywały się one kosztem ograniczania swobody decyzji Kościołów mniejszych. 

Przekład na podstawie wersji angielskiej i niemieckiej: Karol Karski.

Por. pełny tekst "Konkordii Leuenberskiej"