[125-lecie Ochotniczej Straży Pożarnej]

Pokój wam

ks. bp Paweł Anweiler
 

„Pokój wam!
Jak Ojciec mnie posłał,
tak i ja was posyłam.”
J 20, 21

W Kościele ewangelickim według codziennych czytań haseł biblijnych, akurat dziś w przeczytanym słowie staje sam Chrystus i mówi: „Pokój wam!”. Z tym przesłaniem pokoju przychodzę dziś - w Wasze święto - nie tylko do Was, strażaków, ale i do Waszych rodzin. Tego pokoju trzeba Wam wszystkim i nam także.

Pokój wewnętrzny to takie nastrojenie strun drgającej duszy, aby mogła się nie tylko wyciszyć, ale także współgrać w służbie z innymi i dla drugich. Dlatego trzeba poddać się zabiegom stroiciela, którym jest sam Jezus Chrystus. Do swoich uczniów Chrystus wypowiada te słowa przy innych okolicznościach. Wysyła ich ze szczególnym zadaniem i w tym zadaniu ogarnia ich swoim pokojem. Pokoju tego jednak nikomu nie odmawia i pragnie go dla każdego.
 

Kiedy rozlega się krzyk strażackich syren, kiedy one między sobą zaczynają prowadzić ten szczególny dialog, wsłuchujecie się w tę rozmowę i umiejąc ją doskonale odczytać, ruszacie do służby. Wtedy szczególnie potrzebujecie błogosławieństwa Bożego pokoju. Krzyk strażackich syren budzi lęk a wyostrzając wyobraźnię, prowadzi do strachu. Ile wówczas potrzeba nam wszystkim pokoju! Pozwala on na trzeźwą myśl, tak bardzo potrzebną w każdej akcji niezależnie czy będzie to ratowanie człowieka czy materialnego dobytku. Wielu z Was ma może do dziś w swej pamięci różne ratownicze akcje. Sam jako mały chłopiec, podczas pewnego pożaru przeżyłem wielki strach.
 

Do zewnętrznej ściany plebanii, w której mieszkałem przylegały magazyny gotowych wyrobów z tworzyw sztucznych. Z tymi magazynami graniczyło nasze mieszkanie. Kiedy stanęły one w płomieniach sięgających dachu trzypiętrowego domu w oczach dziecka był naprawdę lęk. Ktoś z dorosłych zwrócił moją dziecięcą uwagę na opanowanie strażaków. Ich akcja była zdecydowana, uporządkowana i skoordynowana. Wówczas pokój zaczął wypełniać dziecięcą duszę.
 

Dziś Chrystusowe słowo: „Pokój wam!” niech również wypełni wasze dusze, także gdy wspominacie wielu wam bliskich, którzy w ratowaniu innych sami ponieśli śmierć. W Wasz Jubileusz niechaj będzie Bogu cześć i chwała. Z dni jubileuszowych pójdziecie do codziennych zajęć i różnych akcji. Niechaj Bóg Was prowadzi i strzeże. Niech też sprzyja Wam drugi człowiek w Waszym doskonaleniu się i w wyposażaniu Was w najnowocześniejszy sprzęt. Niech Bóg wypełni Was swoim pokojem i w pokoju Was zachowuje w każdej chwili radosnego świętowania i w każdej trudnej czy tragicznej chwili.
 

Bogu dziękuję za Waszą służbę. Was i Wasze rodziny polecam Jego łasce. „Łaska i pokój niech się wam rozmnożą” (1 P 1, 2). Amen.
 

Jaworze, dnia 8 sierpnia 1998 r.

(c) 2003 - Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP - internet@luteranie.pl