Wraz z mieszkańcami Domu Opieki "Arka" i członkami mikołajskiej parafii przeżywaliśmy nabożeństwa wigilijne, świąteczne i noworoczne, gwiazdkę dla dzieci i spotkanie z kolędnikami. Wspólny wieczór wigilijny, opłatek, codzienne śpiewanie kolęd, powitanie Nowego Roku - wszystko to stwarzało prawdziwie rodzinny nastrój. Nie brakowało innych atrakcji, jak: kulig z pochodniami, odwiedziny w sławnym hotelu "Gołębiewski", gdzie popijając kawę chłonęliśmy przedsylwestrową atmosferę i ocieraliśmy się o przedstawicieli "lepszych sfer", indywidualne i zbiorowe spotkania z pensjonariuszami "Arki". W wolnych chwilach (a czy w ogóle takie były?) odbywaliśmy bliższe i dalsze spacery po ośnieżonych Mikołajkach i okolicznych lasach, obserwo­waliśmy stada łabędzi i dzikich kaczek, oczekujących na "resztki ze świątecznych stołów", oglądaliśmy filmy na wideo i nieustannie odwiedzaliśmy się w pokojach, co dobitnie świadczyło o panującej na turnusie przyjacielskiej atmosferze. Wszystko to sprzyjało odnowieniu dawnych znajomości, nawiązaniu nowych, oderwaniu od codziennych kłopotów.

Powrót, mimo w dalszym ciągu dramatycznych komunikatów o nieprzejezdności większości dróg, odbył się bez zakłóceń. Długa jazda sprzyjała wymianie wrażeń i refleksjom. Przede wszystkim dominowało uczucie podziwu i szacunku, że działająca w diasporze, w regionie o bardzo wysokim bezrobociu, tak w gruncie rzeczy nieliczna i niezbyt zasobna parafia, pod przewodnictwem swego duszpasterza - świetnego gospodarza i administratora - stała się ośrodkiem promieniującym na otoczenie. Zarówno Dom Opieki "Arka" - nowoczesny i świetnie wyposażony w sprzęt rehabilitacyjny, jak i dom gościnny, w którym mieszkaliśmy, urządzane na nowo w budynku przedwojennej plebani Muzeum Reformacji, ambitne, finalizowane już plany utworzenia w Ukcie ośrodka dla osób uzależnionych od alkoholu - wszystko to powoduje, że miejscowa społeczność ewangelicka jest coraz bardziej widoczna w życiu Mazur i cieszy się coraz większym uznaniem. Działania nie są ukierunkowane wyłącznie na zewnątrz. Główną troskę poświęca się przede wszystkim własnym zborownikom. Oczywistością jest dowożenie wiernych parafialnym mikrobusem na nabożeństwa z odległych nieraz miejscowości, to samo dotyczy dzieci uczęszczających na lekcje religii. Zwraca uwagę fakt, że w życie zboru zaangażowana jest cała rodzina księdza proboszcza, co pogłębia ciepłą, rodzinną atmosferę panującą w parafii. Ma to również niewątpliwy wpływ na samopoczucie gości - jeżeli Bóg pozwoli, chętnie powrócimy do Mikołajek za rok.