ROZMYŚLANIE RADIOWE W RADIO “KATOWICE”
w Niedzielę Wieczności dn. 24 XI 2002

Tekst: 2 P 3,13: “Ale my oczekujemy, według obietnicy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość.”

Drodzy radiosłuchacze! Drogie Siostry i drodzy Bracia w Panu!

Dziś Kościół obchodzi ostatnią niedzielę roku kościelnego. Kościół Ewangelicki nazywa ją "Niedziela Wieczności" albo też: "O Dniu Ostatecznym". Na końcu roku kościelnego oraz w Adwencie mówimy i rozmyślamy zazwyczaj o eschatologii, czyli o rzeczach ostatecznych. Czym człowiek starszy i bardziej dojrzały, tym bardziej i częściej rozmyśla o tym co będzie na końcu, na końcu naszego życia i na końcu dziejów świata. Prawdziwi chrześcijanie bowiem nie zadawalają się tym co im ten świata w doczesności daje i przyobiecuje. Prawdziwi chrześcijanie patrzą wzwyż, oczekują czegoś innego, stwierdzają, że tu na ziemi ciągle im czegoś brak. Tym poważnym brakiem, to brak sprawiedliwości. Człowiek aczkolwiek nieraz sam jest niesprawiedliwy i niesprawiedliwie ocenia innych, to jednak sam boleśnie odczuwa brak sprawiedliwości w rodzinie, w społeczeństwie, w pracy, w szkole, nieraz w sądzie, w państwie, w narodzie, w ocenie drugiego człowieka. Nieraz słyszymy utyskiwania i ubolewanie z tego właśnie powodu. Niestety, tu na ziemi, w tym doczesnym życiu tak często spotykamy się z niesprawiedliwością. I to sobie musimy dobrze uświadomić.

Dlatego chrześcijanin oczekuje czegoś nowego, innego świata i innej sprawiedliwości. Czy ona w ogóle gdzieś istnieje? Tak, Apostoł Piotr, który wiedział coś więcej niż my, powiada w dzisiejszym tekście, ze istnieje jeszcze inny świat, świat ducha, świat niewidzialny stworzony przez Boga, jak wyznajemy prawie każdej niedzieli, że nasz Bóg jest Stworzycielem “wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych”. On jest Stworzycielem nie tylko tego naszego wszechświata, ale także On będzie Stworzycielem nowych niebios i nowej ziemi, których oczekujemy, ku którym nieraz z tęsknotą spoglądamy. Daremnie bowiem nieraz tu na ziemi oczekujemy prawdziwej sprawiedliwości. Ale w tym nowym świecie, powiada Apostoł św. Piotr: “mieszka sprawiedliwość”, bo tam mieszka Bóg, który naprawdę jest sprawiedliwy. Tam mieszka Pan panów i Król królów, w którego Królestwie rządzi się sprawiedliwie. Dlatego Apostoł Piotr powiada, że oczekujemy takiego kraju, takiego Królestwa, takiej ojczyzny, “w których mieszka sprawiedliwość.” Czy jest to tylko oczekiwanie Apostoła Piotra, czy też każdego i każdej z nas? Czyśmy już kiedyś prosili naszego Pana, aby kiedyś gdy wypełni się nasz czas tu na ziemi i przyjdzie “dzień Pański”, abyśmy mogli zamieszkać na tej nowej ziemi i w tym nowym niebie, w których panuje tak bardzo przez nas oczekiwana sprawiedliwość?

Dziś mamy czas o to prosić, bo dziś jest czas łaski i dzień zbawienia. Jutro może być już za późno. Dlatego wykorzystajmy dobrze ten czas łaski, abyśmy nie byli podobni do tych 5 głupich panien z dzisiejszej Ewangelii. Amen.

Ks. Jan Gross

PRZEGLĄD WYDAWNICTW W RADIO KATOWICE
W I NIEDZIELĘ W ADWENCIE, dnia 1 grudnia 2002 r.

Przed kilku miesiącami Towarzystwo Ewangelickie z Cieszyna wydało niewielką, 111 stronicową, książeczkę autorstwa mgr Barbary Żyszkowskiej pod tytułem: “Sakrament Ołtarza w kazaniach ks. Samuela Dambrowskiego”. Autorka podobnie jak przez pierwszą książeczkę pod tytułem: ”Matka Jezusa w kazaniach ks. Samuela Dambrowskiego”, pragnie czytelnikom przypomnieć ogromną wartość duchową i naukową jaka się kryje w kazaniach wielkiego polskiego luteranina żyjącego w drugiej połowie XVI i na początku XVII wieku.

Może naprawdę warto sobie przypomnieć to co utraciliśmy, a co na nowo pragniemy wskrzesić poprzez nowy Śpiewnik Ewangelicki, który również kładzie ogromny nacisk na nabożeństwo nie tylko Słowa Bożego ale także i Sakramentu Ołtarza. Charakterystyczne jest bowiem to, że nowy śpiewnik nie przewiduje nabożeństw komunijnych poza nabożeństwem Słowa. Jedno z drugim jest połączone, gdyż Słowo Boże należy do Sakramentu, a Sakrament do Słowa Bożego, bo Słowo i Sakrament to środki łaski Bożej, znaki Bożej obecności wśród nas, “znaki Nowego Testamentu”. Barbara Żyszkowska pisze: “W całej polskiej postyllografii ewangelickiej nie ma chyba zbioru kazań, w którym Sakrament Ołtarza byłby tak bardzo obecny, jak to ma miejsce w Dąbrówce. I niewiele jest w Postylli kazań, w których jej Autor nie nawiązałby do niego.” Autorka pisze dalej: “Dzisiaj, gdy coraz dramatyczniej brzmią słowa naszego Pana: “Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie? – nauki wileńskiego kaznodziei, zwłaszcza te. Które podkreślają znaczenie Wieczerzy Pańskiej, staja się szczególnie aktualne. Lektura dzieła ks. Dambrowskiego uświadamia nam, jak wielkiej wagi sprawą jest życie sakramentalne.”

Zresztą już ks. dr Marcin Luter mówił, że kto choć raz w roku nie przystępuje do tego Sakramentu, ten w ogóle nie jest chrześcijaninem.

Biskup Litwy i Żmudzi, ks. Samuel Dambrowski, Polak i luteranin, w swoich kazaniach biblijnych, którą są prawdziwą homilią, czyli wykładem biblijnego wiersza po wierszu, bardzo często nawiązuje do kazań swego duchowego nauczyciela ks. dr. Marcina Lutra, jak również do nauki Ojców Kościoła pierwotnego Kościoła i ksiąg wyznaniowych luteranizmu. Wszyscy ci “ojcowie” naszej wiary zachęcali, aby księża każdej niedzieli sprawowali Sakrament Ołtarza, a wierni aby jak najczęściej przystępowali do Stołu przy którym wierzący spotykają się ze swoim Zmartwychwstałym i Uwielbionym Panem pod postaciami chleba i wina, w których On jednak jest wśród nich obecny w sposób realny, substancjalny i rzeczywisty.

Dzisiaj w I Niedzielę Adwentu, która jest ostatecznym terminem wprowadzenia nowego Śpiewnika Ewangelickiego we wszystkich naszych parafiach w Polsce, warto o tym przypomnieć i warto zachęcić wszystkich do przeczytania tej niewielkiej książeczki, która może nas na nowo przybliżyć do tego co może gdzieś po drodze zagubiliśmy, a co możemy na nowo odkryć i przyjąć jako swoje dziedzictwo darowane nam po ojcach naszej wiary.

Jakże bowiem by się nasz Pan i Zbawiciel, a także i ojcowie naszej wiary, cieszyli gdybyśmy wraz z nowym śpiewnikiem w każdej parafii, gdzie to tylko możliwe, co niedzielę sprawowali Sakrament Ołtarza i przyjmowali go nie tylko w Adwencie i w Poście, ale każdej niedzieli i w każde święto!

Ks. Jan Gross

ROZMYŚLANIE RADIOWE W RADIO KATOWICE
w II Niedzielę Adwentu, dnia 8 grudnia 2002 r.

Tekst: Łk 21,28: “Wyprostujcie się i podnieście głowy swoje, gdyż zbliża się odkupienie wasze”.

Drodzy Bracia i Siostry w Panu! Drodzy radiosłuchacze Radia “KATOWICE”

Słowa, które z Ewangelii przeczytałem na początku to słowa nie tylko hasła tego drugiego tygodnia w Adwencie, ale także są to słowa zaczerpnięte z dzisiejszej Ewangelii. Nieraz wydaje się nam, że ADWENT to tylko czas pokuty, czas ponury, czas smutku. Przez dwa ostatnie stulecia na Śląsku Cieszyńskim w Adwencie, właśnie w dniu 8 grudnia, obchodzono Dzień Pokuty i Modlitwy, śpiewano litanię pokutną, która znajduje się ponownie w nowym Śpiewniku Ewangelickim, śpiewano pieśni pokutne, ubierano się na czarno, w nabożeństwie była Spowiedź i Wieczerza Pańska. Tak było przynajmniej przed 40–tu blisko laty, gdy przybyłem na Ziemię Cieszyńską do pracy duszpasterskiej. Dziś chciałoby się zaśpiewać słowami Jana Kubisza, że tak wiele się zmieniło, a ludzie “ledwie wiarą przodków gardzą.”

Ale, kochani moi, Adwent to nie tylko pokuta i smutek. Marcin Luter bowiem powiada: “Gdzie jest grzechów odpuszczenie, tam jest życie i zbawienie!” A gdzie jest życie i zbawienie, tam jest radość! Do takiej adwentowej radości wzywa nas także dzisiaj nasz Pan i Zbawiciel: “...podnieście głowy swoje...” “Wyprostujcie się!”, “Zbliża się odkupienie wasze.” To są słowa Pana Jezusa. Jakże one są pełne nadziei i radości. Dlatego w Adwencie śpiewamy: “Córko Syjońska, wesel bardzo się.” (SE 9), albo “Raduj się, syjoński zborze bo w cichości i w pokorze, idzie zacny Gość do ciebie...” (SE 23). Może jak w psalmie 24 zapytamy się: “Któż jest tym Panem chwały?”, a pieśń Marcina Lutra nam odpowie: “Zbawca ludów, Zbawca dusz, Syn Dziewicy przyszedł już.” (SE 30). Mamy Zbawiciela, który ciągle na nowo do nas się zbliża, w którego obecności wolno nam żyć, na którego możemy złożyć wszelkie ciężary życiowe, ciężar grzechu i win, który pomaga nam nieść nieraz wielki ciężar, który na nas został nałożony! Nie jesteśmy sami! On jest z nami po wszystkie dni! Dlatego możemy się dzisiaj radować, możemy się wyprostować, choć to tak ciężko przychodzi, możemy spojrzeć w górę, bo “zbliża się nasze odkupienie!” Zostaliśmy odkupieni od wszelkiego grzechu, od śmierci i władzy szatana! I to jest powodem naszej adwentowej nadziei i radości. AMEN.

ks. radca Jan Gross

(c) 2001-2002 - Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP - internet@luteranie.pl