1) Jako zwierzchnicy Kościołów Europy w porozumieniu z Radami Kościołów w USA i na Bliskim Wschodzie wyrażamy nasze głębokie zaniepokojenie nie ustającymi wezwaniami USA i niektórych rządów europejskich do zbrojnej akcji w Iraku. Jako ludzie wierzący, jesteśmy zobowiązani miłością bliźniego do sprzeciwiania się wojnie i szukania pokojowych sposobów rozwiązywania konfliktów. Jako Kościoły modlimy się o pokój i wolność, sprawiedliwość i bezpieczeństwo dla mieszkańców Iraku i całego Bliskiego Wschodu. Taka modlitwa zobowiązuje nas do tego, byśmy byli narzędziami pokoju.

2) Ubolewamy, że najpotężniejsze państwa współczesnego świata znowu traktują wojnę jako jeden z możliwych środków polityki zagranicznej. To pociąga za sobą międzynarodową atmosferę strachu, zagrożenia i niepewności.

3) Nie możemy zaakceptować celów uzasadniających wojnę w Iraku przytaczanych przez te rządy, a szczególnie USA. Prewencyjny wojenny atak jako środek mający na celu obalenie rządu suwerennego państwa, jest niemoralny i stanowi pogwałcenie Karty Narodów Zjednoczonych. Wzywamy Radę Bezpieczeństwa do tego, aby ściśle przestrzegała zasad Karty Narodów Zjednoczonych, ograniczającej prawnie dozwolone użycie siły militarnej a przez to zapobiegła stworzeniu precedensu, który obniżałby próg przyzwolenia dla militarnych akcji jako metody rozwiązywania międzynarodowych konfliktów.

4) Uważamy, że militarna przemoc jest niewłaściwym sposobem rozbrojenia Iraku z broni masowego rażenia. Utrzymujemy, że należy zapewnić inspektorom rozbrojeniowym ONZ wystarczająco dużo czasu by mogli doprowadzić do końca swoją misję.

5) Wszystkie kraje członkowskie ONZ muszą przestrzegać wiążących postanowień ONZ i rozwiązywać konflikty pokojowymi środkami. Irak nie może być żadnym wyjątkiem. Wzywamy rząd Iraku do zniszczenia broni masowego rażenia a także rezygnacji ze związanych z nią badań i produkcji w przyszłości. Irak powinien pod każdym względem współpracować z inspektorami ONZ i zagwarantować wszystkim obywatelom poszanowanie politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturalnych praw obywatelskich. Trzeba dać nadzieję mieszkańcom Iraku na to, że istnieje alternatywa zarówno dla wojny jak i dla dyktatury.

6) Wojna może mieć nieprzewidywalne skutki dla całego regionu m.in. migrację wielkich części społeczeństwa, załamanie się funkcji państwowych, groźbę wojny domowej i destabilizację całego regionu. Cierpienie irackich dzieci i niepotrzebna śmierć setek tysięcy Irakijczyków w czasie ostatnich 12 lat sankcji leżą nam na sercu. W obecnej sytuacji popieramy z naciskiem od dawna istniejącą humanitarną zasadę bezwarunkowej pomocy ludziom w potrzebie.

7) Poza tym ostrzegamy przed możliwymi społecznymi, socjalnymi, kulturalnymi i religijnymi, ale także dyplomatycznymi długofalowymi skutkami takiej wojny. Dolewanie oliwy do ognia przemocy w regionie już i tak nią ogarniętym doprowadzi do eskalacji nienawiści, do wzmocnienia ekstremistycznych ideologii i globalnej niestabilności i niepewności. Jako zwierzchnicy Kościołów mamy moralny i duszpasterski obowiązek przeciwstawić się ksenofobii w naszych krajach a także przełamać obawy dużej części muzułmańskiego świata, że chrześcijaństwo przeciwstawia się ich kulturze, religii i wartościom. Musimy starać się współpracować dla pokoju, sprawiedliwości i godności ludzkiej.

8) Wszystkie rządy, szczególnie te państw członkowskich Rady Bezpieczeństwa są zobowiązane do zastanowienia się nad tym problemem w całej jego złożoności. Jeszcze nie wykorzystano wszystkich dyplomatycznych i pokojowych środków zmuszających Irak do przestrzegania postanowień ONZ.

9) Jest naszym duchowym obowiązkiem, opartym na miłości do całej ludzkości, aby przeciwstawić się wojnie w Iraku. To przesłanie jest znakiem solidarności i poparcia Kościołów w Iraku, na Bliskim Wschodzie i w USA. Modlimy się, by Bóg prowadził decydentów, aby podejmowali decyzje oparte na głębokiej rozwadze, moralnych zasadach i poszanowaniu prawa. Zachęcamy wszystkie Kościoły do przyłączenia się do nas w tym świadectwie, do modlitwy o pokojowe rozwiązanie tego konfliktu i do zachęcania wszystkich ludzi do popierania takiego rozwiązania.

Apel przywódców z europejskich Kościołów wydany na spotkaniu w Berlinie 5 lutego 2003 powołanym przez Światową Radę Kościołów w porozumieniu z Konferencją Kościołów Europejskich, Krajowej Radzie Kościołów w USA i Środkowowschodniej Radzie Kościołów na zaproszenie Kościoła Ewangelickiego w Niemczech (EKD).

(tłum. Ewa Kononienko-Pawlas, koordynatorka krajowa Ekumenicznego Forum Chrześcijanek Europy www.efecw.org).