english version
Hasła biblijne na dzisiaj Ukryj hasła biblijne

Czwarta Niedziela Adwentu

Jezus Chrystus Bożym "TAK" dla człowieka

18.Jak wierny jest Bóg, tak słowo nasze do was nie jest równocześnie „Tak” i „Nie”. 19.Albowiem Syn Boży Chrystus Jezus, którego wam zwiastowaliśmy, ja i Sylwan, i Tymoteusz, nie był równocześnie „Tak” i „Nie”, lecz w nim było tylko „Tak”. 20.Bo obietnice Boże, ile ich było, w nim znalazły swoje „Tak”; dlatego też przez niego mówimy „Amen” ku chwale Bożej. 21.Tym zaś, który nas utwierdza wraz z wami w Chrystusie, który nas namaścił, jest Bóg, 22.który też wycisnął na nas pieczęć i dał zadatek Ducha do serc naszych.

2 List do Koryntian 1,18-22

Najcenniejszą rzeczą jaką posiada człowiek jest dobra opinia. To jest jedna z tych rzeczy, które jest bardzo trudno zdobyć i bardzo łatwo stracić. Widzimy często jak nawet niesłuszne oskarżenia przyklejają się do człowieka na całe życie, rujnując je. W tym świecie najskuteczniejsza walka z przeciwnikiem to atak na jego opinię, wykazanie niewiarygodności i nie ma tu znaczenia, czy oskarżenie ma podstawy, czy też nie. Ważny jest efekt.

W niektórych zawodach utrata wiarygodności wiąże się z utratą pracy, bądź z niepowodzeniami w niej. Takie szczególne zajęcia to polityka, medycyna, edukacja, a przede wszystkim duszpasterstwo. Duszpasterz tracący wiarygodność mimo gruntownej wiedzy, doświadczenia i zdolności traci siłę oddziaływania, gdyż przemawiają nie tylko słowa, ale i czyny.

W Koryncie właśnie nastąpiło napięcie pomiędzy częścią zboru a duszpasterzem. Ktoś podważył wiarygodność Pawła jako apostoła. Podważając jego autorytet podważono Ewangelię, którą zwiastował. Podważenie apostolstwa Pawła miało wpływ na wiarę zboru i stawiało pytanie o Boga, jaki On jest naprawdę. Musiał to być dla Pawła wielki cios. Przecież na skutek jego misji powstał Kościół w Koryncie.

We fragmencie przeznaczonym do rozważania dzisiejszej niedzieli apostoł Paweł odpowiada na krytykę. Tłumaczy, dlaczego pomimo obietnic, nie przybył do Koryntu. Wysyła list, aby wyjaśnić swoje zdanie, jednocześnie prosząc o przebaczenie dla autora pomówień.

Słowa Pawła nie były jednocześnie „Tak” i „Nie”. Skąd ta pewność? Syn Boży Chrystus Jezus nie był równocześnie „Tak” i „Nie”, lecz w nim było tylko „Tak”. Paweł był powołany przez samego Chrystusa. On radykalnie odmienił jego życie czyniąc z szowinistycznego faryzeusza oddanego apostoła misjonarza. W zwiastowaniu Pawła brakowało rozbieżności między słowem a czynem. Gdy mówił o Bożym przebaczeniu, miłości do grzesznika, mówił również kim był wcześniej i jak Miłosierny zmienił jego życie. Sam był żywym przykładem działania Ewangelii. Zbawienie może być udziałem każdego, kto wierzy w Syna Bożego ukrzyżowanego za nasze grzechy i trzeciego dnia zmartwychwstałego. Apostolstwo Pawła jest tego dowodem. To nie są puste słowa. To jest żywy człowiek, stający ze swoją grzesznością, słabością i przeszłością przed nami, świadczący o Bożej miłości. To nie są frazesy, to życie człowieka odmienionego mocą Zmartwychwstałego Syna Bożego.

Chrystus Pan jest wypełnieniem Bożych obietnic. W nim wypełniły się proroctwa. „Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas, i ujrzeliśmy chwałę jego, chwałę, jaką ma jedyny Syn od Ojca, pełne łaski i prawdy” (J 1,14). Jezus jest gwarancją wypełnienia się wszystkich Bożych obietnic. Każdy człowiek może w pełni im zaufać, może niezachwianie wierzyć i całkowicie polegać na miłości Bożej. A te obietnice znajdują się już na pierwszych kartach Biblii (1 Mż 3,15): „Ustanowię nieprzyjaźń między tobą (wężem) a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem; ono zdepcze ci głowę, a ty ukąsisz je w piętę”. Jeszcze zanim został ogłoszony wyrok na pierwszych ludziach, Bóg zapowiada walkę między złym a Synem Człowieczym. Droga do zwycięstwa nad szatanem wiedzie przez mękę Syna Człowieczego, który „ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni” (Iz 53,5). Zostaliśmy nie rzeczami znikomymi, srebrem albo złotem, wykupieni z marnego postępowania naszego, przez ojców nam przekazanego, lecz drogą krwią Chrystusa, jako baranka niewinnego i nieskalanego (1 P 1,18-19). Obietnice Boże w Jezusie znalazły swoje „Tak”, dlatego też przez niego mówimy „Amen” ku chwale Bożej.

Słowo „Amen” nie jest zakończeniem modlitwy. Znaczy ono „zaprawdę, niech się stanie” i jest wyrazem głębokiej ufności wobec Boga. Jezus przyszedł i przez to zagwarantował spełnienie wszystkich obietnic Bożych i wysłuchanie naszych modlitw.

Wiarygodność Chrystusa potwierdza Wszechmogący Bóg wyciskający na nas pieczęć i dający zadatek Ducha do naszych serc (2 Kor 1,22). Paweł mówiąc o zadatku Ducha uświadamia nam, że obecne życie nie jest jeszcze w pełni życiem z Bogiem. Zadatek jest jedynie gwarancją otrzymania w przyszłości pełni zbawienia i poznania Boga. Dzisiejsze życie może być tylko namiastką przyszłych rzeczy. Dziś możemy tylko z ufnością spoglądać w przyszłość i być pewni w Chrystusie zbawienia.

Wiarygodność Bożych obietnic jest mocno oparta na Chrystusie Jezusie. Tak jak wypełniły się proroctwa związane z pierwszy przyjściem Mesjasza na ziemię, tak wypełnią się proroctwa związane z drugim przyjściem w chwale i majestacie. Chrystus przyjdzie wkrótce. Amen, przyjdź, Panie Jezu! (Obj 22,20).

ks. Ryszard Pitruski – Ostróda



4. Niedziela Adwentu - 18 grudnia 2005

Hasło tygodnia:
Radujcie się w Panu zawsze; powtarzam, radujcie się. Pan jest blisko. Flp 4,4.5

Psalm tygodnia: Ps 102,17-23

17. Gdy Pan odbuduje Syjon,
Ukaże się w chwale swojej,
18. Przychyli się do modlitwy opuszczonych
I nie pogardzi ich prośbą.
19. Niech to zapiszą dla pokolenia przyszłego
I niech chwali Pana lud, który będzie stworzony,
20. Gdyż wejrzał ze swojej świętej wysokości.
Pan spojrzał z nieba na ziemię,
21. Aby wysłuchać jęku więźniów
I uwolnić skazanych na śmierć,
22. By głoszono na Syjonie imię Pańskie
I chwałę jego w Jeruzalemie,
23. Gdy się zgromadzą razem narody
I królestwa, aby służyć Panu.

Pieśń tygodnia:
"Córko Syjońska, wesel bardzo się" (9)
"Raduj się Syjoński zborze" (23)

Graduale:
Upamiętnię imię twoje przez wszystkie pokolenia, dlatego ludy wysławiać cię będą po wieki wieczne. Alleluja! Ps 45,18

Teksty liturgiczne:

Kazanie: 2 Kor 1,18-22
18.Jak wierny jest Bóg, tak słowo nasze do was nie jest równocześnie „Tak” i „Nie”. 19.Albowiem Syn Boży Chrystus Jezus, którego wam zwiastowaliśmy, ja i Sylwan, i Tymoteusz, nie był równocześnie „Tak” i „Nie”, lecz w nim było tylko „Tak”. 20.Bo obietnice Boże, ile ich było, w nim znalazły swoje „Tak”; dlatego też przez niego mówimy „Amen” ku chwale Bożej. 21.Tym zaś, który nas utwierdza wraz z wami w Chrystusie, który nas namaścił, jest Bóg, 22.który też wycisnął na nas pieczęć i dał zadatek Ducha do serc naszych.

Stary Testament: Iz 52,7-10
7.Jak miłe są na górach nogi tego, który zwiastuje radosną wieść, który ogłasza pokój, który zwiastuje dobro, który ogłasza zbawienie, który mówi do Syjonu: Twój Bóg jest królem. 8.Słuchaj! Twoi strażnicy podnoszą głos, razem radośnie wykrzykują, bo na własne oczy oglądają, jak Pan wraca na Syjon 9.Wykrzykujcie! Śpiewajcie radośnie razem, gruzy Jeruzalemu, gdyż Pan pociesza swój lud, wykupuje Jeruzalem! 10.Pan obnażył swoje święte ramię na oczach wszystkich narodów i oglądają wszystkie krańce ziemi zbawienie naszego Boga.

Ewangelia: Łk 1,(39-45)46-55(56)
39.A Maria wybrała się w onych dniach w drogę i udała się śpiesznie do górskiej krainy, do miasta judzkiego, 40.i weszła do domu Zachariasza, i pozdrowiła Elżbietę. 41.A gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Marii, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, i Elżbieta napełniona została Duchem Świętym, 42.i zawołała donośnym głosem i rzekła: Błogosławionaś ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota twego. 43.A skądże mi to, że matka mojego Pana przyszła do mnie? 44.Bo oto, gdy dotarł do uszu moich głos pozdrowienia twego, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. 45.I błogosławiona, która uwierzyła, że nastąpi wypełnienie słów, które Pan do niej wypowiedział. 46.I rzekła Maria: Wielbi dusza moja Pana, 47.i rozradował się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim, 48.bo wejrzał na uniżoność służebnicy swojej. Oto bowiem odtąd błogosławioną zwać mnie będą wszystkie pokolenia. 49.Bo wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, i święte jest imię jego. 50.A miłosierdzie jego z pokolenia w pokolenie nad tymi, którzy się go boją. 51.Okazał moc ramieniem swoim, rozproszył pysznych z zamysłów ich serc, 52.strącił władców z tronów, a wywyższył poniżonych, 53.łaknących nasycił dobrami, a bogaczy odprawił z niczym. 54.Ujął się za Izraelem, sługą swoim, pomny na miłosierdzie, 55.jak powiedział do ojców naszych, do Abrahama i potomstwa jego na wieki. 56.Pozostała tedy Maria u niej około trzech miesięcy, po czym powróciła do domu swego.