english version
Hasła biblijne na dzisiaj Ukryj hasła biblijne

Wyróżnienie św. Kamila dla Diakonii Parafii ewangelickiej w Zabrzu

Wspaniałe tradycje - nowe wyzwania - wyróżnienie św. Kamila dla Diakonii Parafii ewangelickiej w Zabrzu
 
Na podstawie Uchwały Rady Miejskiej w Zabrzu, powołana przez Radę Kapituła przyznała Diakonii parafialnej Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Zabrzu wyróżnienie im św. Kamila, w uznaniu szczególnych zasług dla miasta Zabrze.
 
Uroczystość wręczenia nagrody miała miejsce w sobotę, 14 lipca 2007 r. w sali witrażowej Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu. Nagrodę, w postaci statuetki przedstawiającej św. Kamila pochylającego się nad potrzebującym, wręczyła laureatom prezydent miasta Małgorzata Mańka-Szulik oraz przewodniczący Rady Miejskiej.
 

 
Nagroda jest przyznawana od 2001 roku w dwóch kategoriach, dla osób i instytucji, jako wyraz szacunku i wdzięczności za działalność na rzecz miasta. Wśród laureatów wyróżnienia św. Kamila znaleźli się dotychczas min.: Śląskie Centrum Chorób Serca, Caritas Diecezji Gliwickiej, Fundacja na Rzecz Rozwoju Kardiochirurgii, prof. Bożena Hager-Małecka, prof. Zbigniew Religa, prof. Bolesław Pochopień, ks. Paweł Prychała.
 

  
W tym roku nagrody otrzymali kamilianin Franciszek Wieczorek i Diakonia Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Zabrzu.
 

 
Laudacja odczytana przez członka kapituły Urszulę Potykę
 
Otwórz szeroko oczy i rozejrzyj się, czy ktoś nie potrzebuje trochę czasu, trochę uwagi. Może jest to człowiek samotny albo zgorzkniały, albo chory, albo niedołężny. Może starzec, a może dziecko. Nie pomiń okazji, gdy możesz coś z siebie ludziom ofiarować jako człowiek.
 
A. Schweitzer
 
Członkowie Diakonii ewangelickiej w Zabrzu mogą odpowiedzieć, że tak właśnie czynią. Mimo, że wspólnota Kościoła ewangelickiego liczy tylko 500 osób, to trudno nie zauważyć jej działalności na rzecz miasta i jego mieszkańców, zwłaszcza tych potrzebujących. Jest trwałym elementem świadczącym o różnorodności kulturowej i religijnej Zabrza, a także świadectwem jedności w trosce o dobro wspólne.
 
Działalność zabrzańskiej Diakonii ewangelickiej nawiązuje do szczytnych ideałów pracy diakonijnej na Śląsku i wchodzi naprzeciw zapotrzebowaniu współczesności. Na terenie Górnego Śląska rozwój Diakonii datuje się na koniec XVIII w., kiedy to rozwija się przemysł a wraz z nim parafie ewangelickie. Najbardziej znane zakłady opieki założyła w Bytomiu-Miechowicach ewangelicka diakonisa Ewa von Tiele – Winckler, znana jako Matka Ewa. Działo się to w 1892 roku. W niedługim czasie powstało 28 domów opieki w Miechowicach i 40 na Górnym Śląsku. Swoją opieką siostry diakonisy obejmowały dzieci, starców, kaleki, samotne matki – słowem wszystkich potrzebujących. Naczelnym hasłem diakonatu była zasada przyjmowania każdego potrzebującego, niezależnie od pochodzenia, narodowości bądź wyznania. Również w Zabrzu praca diakonijna rozwijała się bardzo prężnie.
 

 
W 1893 r., pierwszy proboszcz, Ks. Gustaw Adolph Kuhn, dla uczczenia 400 rocznicy urodzin ks. dra Marcina Lutra, podjął budowę sierocińca i pomieszczeń dla chorych. W tym też okresie powstał Dom Diakonis, który mieścił się przy dzisiejszej ul. 3-go Maja 40. Diakonisy opiekowały się dziećmi, których bywało do czterdziestu, jak również osobami chorymi i niepełnosprawnymi w salach specjalnie dla nich przygotowanych.
 
W 1934 roku w Zabrzu-Biskupicach powstał pierwszy w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym szpital ewangelicki. Po drugiej wojnie światowej życie duchowe i służbę diakonijną dla potrzebujących w Zabrzu zaczął odbudowywać, pochodzący z Łodzi, ks. Alfred Hauptman. Okres powojenny wymagał szczególnej otwartości i wrażliwości, ale także umiejętności zaoferowania skutecznej pomocy. Parafia służyła wtedy wsparciem dla wszystkich potrzebujących.
 
Lata osiemdziesiąte XX wieku to kolejny trudny czas, kiedy braki w zaopatrzeniu, zwłaszcza w żywność i leki, najbardziej odczuwali chorzy, niepełnosprawni, niezaradni. Liczne kontakty zagraniczne i współpraca partnerska Parafii sprawiły, że jednym z miejsc, gdzie można było uzyskać pomoc w postaci artykułów żywnościowych, środków czystości, odzieży, lekarstw i sprzętu medycznego była Parafia ewangelicka.
 
Kontynuatorem i koordynatorem tej pomocy był syn Księdza Seniora, ks. Andrzej Hauptman. Ks. Andrzej Hauptman w latach 1977-1978 był duszpasterzem Polaków ewangelików w Londynie, a w latach 1989-1991 pracował również w Berlinie. Dzięki szerokim kontaktom i szacunkowi, jakim go darzono za aktywność charytatywną, uruchomił przy zabrzańskiej Parafii ewangelickiej punkt apteczny, oferujący leki, środki opatrunkowe i sprzęt rehabilitacyjny. Za sprawą aktywności ks. prezesa Andrzeja Hauptmana specjalistyczny sprzęt medyczny trafiał również do szpitali i innych placówek służby zdrowia na terenie Śląska. Rozwój Miasta i dobro jego mieszkańców - wszystkich niezależnie od wyznania czy statusu społecznego - było zawsze jednym z priorytetów działania ks. Andrzeja Hauptmana, dlatego w 1989 r. został jednym z członków założycieli „Kręgu otwartych serc i rąk miłosierdzia”, a potem również członkiem założycielem Stowarzyszenia Misericodria, znanego z szerokiej działalności pomocowej.
 

 
Kiedy w 1998 roku Ksiądz Prezes A. Hauptmann nagle umiera, działalność po nim, w 1999 r. przejmuje ks. Dariusz Dawid, który kontynuuje zadania poprzednika, ale rozpoczyna też nowe dzieła.
 
We wrześniu 2002 roku otwiera, przy współpracy ze Śląskim Stowarzyszeniem Zakonu Joannitów, wypożyczalnię sprzętu rehabilitacyjnego. W lutym 2003 roku rozpoczyna funkcjonowanie Świetlica socjoterapeutyczna „Szansa”, w której, z pomocy psychologicznej, pedagogicznej, terapeutycznej czy logopedycznej, korzysta 25 uczniów zabrzańskich szkół. Przy świetlicy działa pracownia komputerowa, dzieci korzystają z gabinetu muzykoterapii.
 
Dzięki współpracy świetlicy z organizacją „Wszystkie Kolory Ziemi” z Niemiec, od trzech lat mają miejsce w placówkach wychowawczo-opiekuńczych na terenie miasta działania dobroczynne. Jest to także okazja do spotkań integracyjnych wychowanków domów dziecka z Niemiec i Polski. Do tej pory, w ramach przeprowadzonych akcji, wyremontowano łazienki, salę gimnastyczną, korytarze, przekazano samochód dla Centrum Wsparcia Kryzysowego dla dzieci i młodzieży, sfinansowano operację dla jednego z wychowanków domu dziecka.
 
Diakonia parafialna dostrzegając potrzeby najmłodszych, nie traci z oczu najstarszych i chorych. Od września 2005 r. funkcjonuje przy parafii Klub Seniora, który organizuje spotkania towarzyskie i terapeutyczne, a także oferuje fachową pomoc lekarską, prawną, urzędową. Klub zorganizował również kurs obsługi komputera dla zainteresowanych. Członkowie klubu odwiedzają w domach samotnych i schorowanych parafian.
 
Działalność zabrzańskiej Diakonii skierowana jest nie tylko do mieszkańców naszego miasta, ale i poza granice kraju. Z wdzięczności za pomoc otrzymywaną z Zachodu w latach 80-tych i 90-tych, członkowie parafii ewangelickiej starają się teraz pomóc potrzebującym na Wschodzie.
 
Od 2002 roku parafia ewangelicka bierze udział w ogólnopolskiej akcji Diakonii Kościoła i Centrum Misji i Ewangelizacji Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP, „Prezent pod choinkę”, włączając do niej uczniów zabrzańskich szkół, którzy przygotowują paczki świąteczne dla dzieci z Ukrainy.
 
W 2006 roku ks. Dariusz Dawid został odznaczony przez kapitułę dziecięcą Orderem „Kropla Tęczy” za zaangażowanie na rzecz najmłodszych. Oby nigdy nie zabrakło tych, którzy tak, jak członkowie Diakonii ewangelickiej w Zabrzu są przekonani, iż:
 
Ci staną się szczęśliwi, którzy szukają i znajdą, jak mogą być użyteczni.
 
Albert Schweitzer