Niedziela Wieczności

1.I widziałem nowe niebo i nową ziemię; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma. 2.I widziałem miasto święte, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak przyozdobiona oblubienica dla męża swego. 3.I usłyszałem donośny głos z tronu mówiący: Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi. 4.I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły. 5.I rzekł Ten, który siedział na tronie: Oto wszystko nowym czynię. I mówi: Napisz to, gdyż słowa te są pewne i prawdziwe.6.I rzekł do mnie: Stało się. Jam jest alfa i omega, początek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo ze źródła wody żywota. 7.Zwycięzca odziedziczy to wszystko, i będę mu Bogiem, a on będzie mi synem. Obj 21,1-7

Niedziela Wieczności – to właśnie w tę ostatnią niedzielę Roku Kościelnego teksty biblijne zabierają nas w duchową podróż do miejsc, które budzą w nas niepewność. Choć Biblia w wielu barwach rysuje wieczność, zbawienie, niebo, to nie zawsze daje nam konkretne obrazy. Myślenie o wieczności jest podróżą w nieznane, a co za tym idzie, to podróż, która niejednokrotnie wywołuje w nas pytania, bezradność, lęk.

Co będzie ze mną za 10, 20, 40 lat? Może to zbyt abstrakcyjne pytanie, bo często zastanawiamy się, co będzie ze mną jutro. Co będzie ze mną, gdy na tej ziemi ostatecznie zamknę oczy? Co z moimi najbliższymi? Czy kiedyś jeszcze spotkam mamę, tatę, którzy tyle dla mnie znaczyli; małżonka, z którym dane mi było przeżyć tyle lat?

U początków świata Bóg powiedział: niedobrze jest człowiekowi, gdy jest sam (I Mż 2,18), po czym stworzył jeden z najwspanialszych darów tej ziemi: drugiego człowieka. Niedziela Wieczności to konfrontacja z odczuciem, że na tej ziemi, często ponownie zostajemy sami. Jako ludzie kochamy życie, szybko się do niego przyzwyczajamy. Niedziela Wieczności to konfrontacja z odczuciem, że Pan dał, i Pan wziął (Job 1,21). Nie zawsze myślimy wtedy dalej, jak Job: niech będzie imię Pańskie błogosławione (Job 1,21). W życiu przychodzą trudne chwile rozłąki. Gdy odprowadzamy trumnę lub urnę naszego bliskiego na cmentarz, gdy po miesiącach, po latach spoglądamy na jego grób, czujemy … no właśnie … co wtedy czujesz?

Co wtedy czujesz? Czy to już koniec? Złościsz się na Boga? Inaczej miało to wszystko wyglądać, prawda? Przyznajmy szczerze, stojąc nad grobem, nie zawsze czujemy jedynie wdzięczność za ich życie, za to, co razem przeżyliśmy. Jakie emocje rodzi w Tobie ta cmentarna cisza? Jakie myśli kiełkują w Twoim sercu, gdy zostajesz sam, w jesiennym w zaciszu swojego domu? Co czujesz, gdy spoglądasz na fotografie, te najbliższe Twojemu sercu? Co czujesz, gdy oglądasz fotografie Twoich bliskich, tych, którzy opisywali Twoje życie, Twoją biografię, Twoją tożsamość?

Niejednokrotnie w takich sytuacjach ronimy łzy. Płaczemy, złościmy się, nie rozumiemy, wzruszamy się, bo kochamy … Nie trzeba się tego wstydzić!

Jan pisze w swym Objawieniu: I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły. Nie znaczy to, że naszym oczom nie wolno łzawić. Bóg nie mówi: nie płaczcie. Bóg mówi: otrę Twoją łzę. Sam Jezus nad grobem swego przyjaciela, Łazarza, zapłakał. To jest nam potrzebne! Potrzeba nam wzruszeń, nawet tych trudnych. Potrzeba nieraz, by nasze oczy pokryły się łzami. Dlaczego? Dlatego, byśmy po jakimś czasie mogli przejrzeć, i mając otarte przez Boga łzy, byli wstanie powiedzieć za Janem: Widzę nowe niebo i nową ziemię! Widzę nowe niebo i nową ziemię!

To ważna świadomość dla człowieka wierzącego. W naszym życiu nigdy nie uciekniemy od strat, od tęsknoty, nie uciekniemy od smutku. Można próbować odnajdywać wiele sposobów na ucieczkę, ale śmierć zawsze bywa częścią życia. Chcąc, nie chcąc, właśnie w Niedzielę Wieczności warto spojrzeć prawdzie w oczy: nie unikniemy śmierci. I nie chodzi dziś, by straszyć śmiercią, piekłem. Niedziela Wieczności nie jest powodem, by przestawać korzystać z życia, by zapominać o teraźniejszości, nie!

Niedziela Wieczności uczy nas, jak nie uciekać od prawdy, ale w tej prawdzie otwierać się na Boga, który ociera łzy. A po otarciu tych łez można zauważać nową nadzieję, nowe przeświadczenie, nową pewność, że to nie koniec! To nie koniec, bo teraz widzę, teraz widzę nowe niebo i nową ziemię. Niedziela Wieczności pozwala nam zauważać to, co w naszym codziennym życiu bywa zasłonięte, zagłuszone. Pozwala nam zobaczyć „nowe”, które może ukazywać się naszym oczom wtedy, gdy sam Bóg pozwala przejrzeć – nieraz poprzez łzy.

Niekiedy to otarcie łez następuje szybko. Być może znasz ten moment, gdy płaczesz, a po chwili zaczynasz się śmiać. Innym razem potrzeba wielu lat, dekad, może niemal całego życia, by w ciemnej dolinie, przez którą wędrujesz, powoli, niemal niedostrzegalnie, rozpalała się iskra nadziei, wewnętrznego pokoju, że jesteś w dobrych rękach.

Sam wiesz najlepiej, ile razy już płakałeś. Sam wiesz najlepiej, w jakim momencie życia znajdujesz się teraz, co teraz przeżywasz. Sam Bóg wie, ile razy jeszcze będziesz płakał. A to oznacza, że Bóg też doskonale wie, ile razy będzie przy Tobie, by z Tobą płakać, by ocierać Twe łzy.

Nowe niebo i nowa ziemia są przepiękną obietnicą, choć nie łatwą. Spróbujmy sobie wyobrazić, że mamy możliwość przeprowadzenia się do najpiękniejszego, wymarzonego miejsca na świecie, bez względu na koszty, bariery, pofantazjujmy. Choć to piękne marzenie, jednego w nim nie unikniemy: będzie pozostawał ból rozstania z ludźmi, z miejscem, z tym, co tu, na miejscu pokochaliśmy. Przeprowadzki zawsze są trudne, nawet, gdy przeprowadzamy się do miejsca znacznie wspanialszego. Właśnie to roni łzy. Ale po ich otarciu, roztacza się przed nami taka właśnie perspektywa: wizja niełatwej, choć pięknej przeprowadzki, nowego nieba i nowej ziemi, w których śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie.

Nawet jeśli nie wiem, co przyniesie jutro, wiem, że Ktoś trzyma w swoich rękach moją przyszłość. Niedziela Wieczności przypomina nam, że nasza historia nie kończy się na cmentarzu. Ostatnim rozdziałem ludzkiego życia nie jest śmierć. Ostatnim słowem nie są łzy, ale to, co ujrzymy po ich otarciu.

Amen.

ks. Adam Bujok