Święto Odzyskania Niepodległości
14 Gdy więc lud wyruszył ze swoich namiotów, by przeprawić się przez Jordan, kapłani niosący Arkę Przymierza szli na czele ludu. 15 Zaledwie niosący arkę przyszli nad Jordan, a nogi kapłanów niosących arkę zanurzyły się w wodzie przybrzeżnej – Jordan bowiem wezbrał aż po brzegi przez cały czas żniwa – 16 zatrzymały się wody płynące z góry i utworzyły jakby jeden wał na znacznej przestrzeni od miasta Adam leżącego w pobliżu Sartan, podczas gdy wody spływające do morza Araby, czyli Morza Słonego, oddzieliły się zupełnie, a lud przechodził naprzeciw Jerycha. 17 Kapłani niosący Arkę Przymierza Pańskiego stali mocno na suchym łożysku w środku Jordanu, a tymczasem cały Izrael szedł po suchej ziemi, aż wreszcie cały naród skończył przeprawę przez Jordan. Jozue 3,14-17
Bitwa Warszawska – nazwana „Cudem nad Wisłą” na stałe zrosła się z przekonaniem o boskiej interwencji, w działania obronne polskiej młodej armii, której byt dopiero się kształtował, na bazie żołnierzy przybyłych z różnych strona świata, spod różnych zaborów. I tak ten mit pozostał z nami do dziś, podobnie jak biblijna opowieści o Jerychu której wymiar militarny całkowicie został podporządkowany woli Boga – mury upadają nie pod naporem strategii, łuków czy taranów, ale na dźwięk trąb kapłańskich i okrzyku bojowego, co miało dowieść, że to Bóg walczy za swój lud. Jednak za nim to miało miejsce, zdarzył się „Cud nad Jordanem”.
Ów Jordan stał się nie tylko rzeką, ale także symbolem, który do dziś wybrzmiewa w wielu pieśniach. Ów Jordan pojawia się jako symbol nadziei, jako i symbol odwagi. Kto przekracza Jordan, przekracza granicę. Podobnie jak później Juliusz Cesar, przekraczający rzekę Rubikon, przeszkodę. po której nie było już powrotu! Wydarzanie to było jednym, z najważniejszych i najbardziej dramatycznych momentów w historii starożytnego Rzymu. Wydarzenie to zapoczątkowało krwawą wojnę domową, która ostatecznie doprowadziła do upadku Republiki Rzymskiej i narodzin Cesarstwa w 49 roku p.n.e.. A dla nas stało się synonimem, przekroczenia granicy, gdzie nie ma już powrotu.
Dla Izraelitów, o których dziś, czytamy, Jordan stanowił granicę między życiem a śmiercią, Był ostatnią barierą po latach tułaczki. Za którego barierą niewolniczy lud miał osiąść, zamieszkać, założyć rodziny i wybudować domy. Tam miał nastąpić okres wolności i rozkwitu.
Dla nas Polaków Wisła, była ostatnią deską ratunku, granicą obrony nowo powstałego Państwa Polskiego, Gdzie po 123 latach zaborów, mieliśmy budować podwaliny naszej niedawno odzyskanej Ojczyzny.
Jordan dla nas chrześcijan oznacza zatem przeszkodę, którą należy pokonać. Każdy z nas ma w swoim życiu takie przeszkody! Wymagające odwagi, determinacji i wiary. Granicę, która oddzieli nas od obietnic, od wolności, od czasami pozornego bezpieczeństwa czy konformizmu.
Jednak nie wszystko w historii o rzece Jordan i Jozuem to cud. Tam za nim lud izraelski przekracza ową rzeke, ma miejsce wysłany zwiad, który wspierany przez Rachab miejscową kurtyzanę dokonuje rekonesansu. To tam następuje planowany manewr zdobycia Jerycha, który trwa 7 dni. Gdyż sam Jozue nie działał „na oślep”. To tam dostajemy informację o słabym morale mieszkańców Jerycha, które drżało ze strachu przed Izraelitami.
Podobnie, jak armia Polska w walce z bolszewickim najeźdźcą, Tylko tu była inna rzeka. To działał wywiad na bazie genialnej pracy polskich kryptologów. To tu, również w nietypowy i zaskakujący sposób następuje manewr znad rzeki Wieprz. To tu jest walka o zwiększenie morale walczących i ogromy zryw rekrutacyjny Armii Ochotniczej.
To tu była walka o wolności i godność, o zrzucenie kajdan i obronę nie tak dawno zdobytej niepodległości i kształtującej się tożsamości.
Dzisiejsza historia uczy nas, że: Bóg jest z nami, gdy przekraczamy nasz życiowy Jordan. Jest z nami w drodze do ziemi obiecanej, naszej walce o wolność i sprawiedliwość. Żadna przeszkoda nie jest zbyt niebezpieczna, żadna rzeka nie jest zbyt głęboka, jeśli bronimy słusznych spraw.
Ta starożytna historia o przekroczeniu rzeki Jordan przez zdesperowanych Izraelitów mówi o nowej nadziei, po ucieczce z Egiptu i przeżyciu traumy pustyni. Dziś w Polsce jesteśmy w innej sytuacji: wciąż żyjemy w wolności i niepodległości, przynajmniej w Europie Środkowej i Zachodniej. Wciąż mamy pokój i nie mamy wrogów w naszej Ojczyźnie, ale jak widzimy okoliczności i warunki w dzisiejszych czasach szybko się zmieniają. Nikt nie wie, co będzie za rok, a co za kilka lat. Jak będzie wyglądać globalna sytuacja geopolityczna. Nikt nie jest w stanie przewidzieć, czy i jak uda nam się pokonać ogromne wyzwania związane z kryzysem klimatycznym, wojny na Ukrainie, konflikcie w cieśninie Ormuz, czy wojny hybrydowej.
Wielu z nas, chciałoby cofnąć koło czasu. Wciąż jest w nas pokusa opłakiwania starych dobrych czasów i trzymania się warunków i ideałów, które dawno już minęły.
Dziś historia z Księgi Jozuego uczy nas czegoś przeciwnego: Izrael nie mógł wrócić na pustynię, nie mógł wrócić do Egiptu. Nie mógł się cofnąć. Była tylko jedna droga naprzód, przez Jordan do ziemi obiecanej, choć ta droga wydawała się niemożliwa do przejścia.
Ludzie, którzy pisali tę historię powygnaniowo, czerpali odwagę z tej strategii naprzód: zamiast opłakiwać to utracone i stare i za nami. Patrzyli w przyszłość, ufając Bogu, dla którego wszystko jest możliwe. Patrzyli przez pryzmat nadziei zwycięstwa. Patrzyli przez pryzmat „męstwa bycia.” Bycia z Bogiem i przy Bogu.
Jak mówi dewiza wojska polskiego z XVII wieku : Si Deus nobiscum quis contra nos – Jeśli Bóg z nami, któż przeciwko nam?, a wyjęta z Listu ap. Pawła do Rzymian.
Amen
p.o. Naczelnego Kapelana EDW – ks. ppłk Tomasz Wola